HAM HAYAT

memento te hominem esse

2012-02-16T15:41:00.001+02:00

memento te hominem esse /you are only human

A woman is sitting on a bench. A passer’s-by glance, an alien stone in the core.
Waves start wrinkling the whole, right from my breast, this embryo, this seed you gave me, it is mine. It is “the other”. Look at me carrying it, soothing it, letting it be. I know it is there, on my nipples, inside my womb, making its way up my rotting bones, watering my lungs with its poisonous vomit, bursting through my throat, up to my hair and down to the edges of the fingernails I used to scratch the wooden hard back of my seat because I have to stand up.
A fleeting movement. Caressing it.
A lullaby.
I dissolve. You summon me back.
You, walking away now.
I , carrying you in me.
Ad vitam aeternam.

memento te hominem esse /sadece insansın sen

Bankta oturan bir kadın. Geçenlerin bakışları, içeri fırlatılmış yabancı bir taş.
Dalgalar buruşturmaya başlıyor, göğüslerimden itibaren, içimdeki embriyoyu, bana verdiğin bu tohumu, bana ait o ve o da ‘öteki’. Bak bana nasıl da taşıyorum onu, sakinleştiriyorum, yetiştiriyorum. Biliyorum orada, göğüsuçlarımda, rahmimin içinde, çürümüş kemiklerimden dışarı bir yol bulmaya çalışıyor, boğazımdan fışkıran zehirli kusmuğuyla ıslatıyor ciğerlerimi, saçlarıma, oturduğum bankın arkasını kazıdığım tırnaklarımın uçlarına kadar, çünkü ayağa kalkmalıyım.
Süzülür gibi hareketlerle, ona sımsıkı tutunarak.
Bir ninni.
Ben parçalanırım ve sen toplarsın beni yeniden.
Sen, şimdi beni bırakıp giden.
Ben, seni içinde taşıyan.
Ad vitam aeternam. / Sonsuza dek.

Aziz Ayşe'yi Hatırlıyorum

2012-02-08T16:28:00.002+02:00

1987 yılında Marmara Üuniversitesi BYYO Gazetecilik bölümüne başladım. Okul binası Dolapdere semtinde eski bir otoparktan bozmaydı. Varoşların, gecekonduların, metruk binaların, oto tamircilerinin dört bir yanını sardığı koskocaman bir bina. Biz binanın içinden çok dışında takılırdık. Öğle yemeği yemek için Talkışla'daki ITÜ Mimarlık Fakültesi'ni, ders çalışmak için de okulun sağındaki solundaki merdivenleri bankları tercih ederdik. Bina girişinin sol tarafında yaklaşık 50 metre kadar uzakta terkedilmiş bir binada yaşardı Ayşe. O zamanlar onun Aziz ya da Azize olduğunu bilmiyorduk. Ancak 25 yıl sonra Elife Uluç'un çektiği Aziz Ayşe filmiyle karşıma çıktığında öğrendim ki ona artık Aziz deniyor. O zamanlar sadece Ayşe'ydi. Metruk binada yaşayan travesti bir çöp toplayıcısı. Çingene olduğunu sanıyordum ben Ayşe'nin. Esmer, kıvırcık saçlı çok güzel bir oğlandı. Beyaz eşofmanlarının ve genelde kırmızı tonlardaki tişörtlerinin hep tertemiz olduğunu hatırlıyorum. Onunla iletişim kurmaktan çekinen çocuklardık biz. Ama merakla bakardık Ayşe'ye. Kıpkırmızı rujlar sürdüğünü hatırlıyorum. Bir bahar günü kapısı, penceresi olmayan evinde bulaşık yıkıyordu. Çok dikkatle yıkayıp, tellediği tencereyi kaldırıp 'bakın karılar, siz acaba benim kadar temiz bulaşık yıkayabilir misiniz?' dediğini hiç unutmuyorum. Bu cümle hariç söylediği hiç bir şey aklımda kalmamış.Sırtında torbası sokak sokak gezerken takılırdı gözüme sık sık. Eşyalarını hep yanında taşıyor sanırdım, bu gün hakkında çekilen filme bakarsak çöp topluyormuş. MÜ BYYO dan aklımda kalan çok az şey var, arkadaşlarımı çok severdim, hala da severim ve Aziz Ayşe'yi dün gibi hatırlıyorum ve Elife Uluç'un filmini merakla bekliyorum.

Jannis in Espresso News Athens / 12 June 2011

2011-07-22T12:24:00.000+03:00

http://www.espressonews.gr/default.asp?pid=79&la=2&catid=0&artid=1380660&pg=1

freaks 2003

2011-07-07T11:12:00.003+03:00

ISTANBUL FREAK FESTIVAL (2003)
Nisan’dan beri Istanbul Film Festivali hakkında okuduğum her satır, Istanbul’da oturanlar tarafından yazılmış şeyler, halbuki bu uluslararası bir festival, kimsenin aklına en azından Fipresci jurisi üyesi yabancı gazetecilerle ilgili bir şey yazmak gelemz. Kim olduklarını ve festival hakkında ne düşündüklerini bilmiyoruz, sadece bir gün hangi filme Fipresci ödülünü verdiklerini duyacağız, tamam belki festival süresince filmler hakkında konuşamazlar, ama kendi sayfalarında yaptıkları raporlara benzer bir şey bizim sinema dergilerinde niye hiç çıkmaz?
Istanbul’da oturmuyorum, 10 yıldır en az 600 km öteden festivale gelen biri olarak eğer vıdı vıdı edersem, bu sadece Istanbulluları festivallerinden dolayı kıskandığım için olur. Zaten bu konuda en freak eleştiri Perihan Mağden’den geldi. Mağden zaten Istanbul’da, ama o sinefilleri kıskanmış. 38 film nasıl izlenebilir diyor. Mağden’i freak sanırdım. Ona, Cinemania filmini izlemesini tavsiye ederim. Biletleri kapış kapış edip çoğunu ilk günden bitiren, Tanrıkent, Ispanyol Pansiyonu, Et, Ateş, Şehvetli Bakire, Japonya gibi sinema manyaklarının ağzının suyunu akıtan filmlere koşturanların pek çoğu iflah olmaz bir sinefil değil tabii ki. Ama hemen hepsi freak. Bu öyle bir freak olma durumu ki, herkeste farklı farklı ortaya çıkıyor. Değişik saplantılar: illa her filmde olma saplantısı, 60 tane bilet alma saplantısı, tüm Brezilya ve Arjantin, Kore ve Japonya filmlerini görme saplantısı, yanlız gitme - toplu gitme - öne oturma- arkaya oturma saplantısı…. Festivalin odak problemi olduğu, diğer dünya festivalleri gibi bir temaya yoğunlaşamadığı yönünde kaleme alınmış bir eleştiri de vardı. Aslında bu oldukça yerinde bir saptama gibi görünse de, saydığımız tüm bu freakliklerden sonra ne odağı. Berlin gibi Amerikan filmi odaklı, Cannes gibi glamour odaklı, Venedik gibi politik odaklı bir festival olmaması da Istanbul’un kendi hayrına zaten, yoksa bu freaklerin hepsini kaybeder.
Festivaldeki mayınlı bölge ve gerilim filmleri bölümleri freakleri iliklerine, tüm hücrelerine kadar tatmin etti. Gerçi benim bastığım tüm mayınlar patladı. Hong Kong’ dan Umumi Tuvalet başta olmak üzere. Macaristan’dan gelen her filme iyi demekte adettir, yoksa modası 20 yıl önce geçen her filminde aynı şeyi söyleyen Istvan Szabo bu kadar övgü almazdı. Genç Macar Palfi’nin Hıçkırık filminin gerçek bir mayın, MTV video clibi kadar tatsız, zorlama ve dizayn olduğunu düşünüyorum. Gerçi ben o mayına geçen yıl basmıştım , ama acısını hala taşıyorum.
Morvern Callar en sevdiğimiz filmlerden biri oldu. Süpermarket kasiyerinin, zeki mi ahmak mı, manik mi depresif mi olduğunu pek anlayamadık ama, Lynne Ramsay’e, Kathleen McDermott’u bir erkek kuaföründe keşfederek Lana rolünü verdiği için, esas kız Samantha Morton’a da Morvern Callar olarak filmde hileyle o 100 000 poundluk çeki aldığı için taptık.
Geçen sene en sevdiğim film ilk gün ilk seansta izlediğim oğul Sergei Bodrov ‘un Kızkardeşler filmi olmuştu. Bu yılda ilk gün ilk seansta izlediğim Mika Kaurismaki’nin ’Moro no Brasil’ filmi oldu. Umarım Mika Kaurismaki Sergei Bodrov gibi bizlere erken veda etmez. Sergei Bodrov’u anmak için Lilja4ever a gittik , zira geçen sene Sergei’in ilk filmi Kızkardeşler’de 15 yaşındaki Oksana Akinshina başarılı bir ilk başrol denemesi gerçekleştirmişti. Bu yıl Ýsveçli freak Lukas Moodysson’un Lilja4ever adlı filminde ikinci ve kariyerinin muhtemelen en yürek burkan rolündeydi. 16 yaşındaki Lilja olarak, Isveç’te yüzlerce fedofilin tacizlerine maruz kalan bir seks kölesini canlandırdı.
Türk filmlerine gelince; kötü film yapmanın parayla biraz alakası var. Ama Hindistan bizden daha fakir bir ülke olmasına rağmen Devdas, Bazen Neşe Bazen Gam, Kalbin Arzusu gibi filmleriyle, kalkın- canlanın- kitch olun farketmez- film yapın- insanları eğlendirin- ağlatın- güldürün mesajlarını veriyordu. Işte sinemanın anlamlarından biri de bu. Hayatın anlamını arayan, arayan ve arayan, ama bulamayan filmlerden sıkıldık artık. Renk yok, zevk yok, neşe yok, bir sürü soru var hiç cevap yok, çözüm yok, umut yok, kasvet dolu, freak element hiç yok. Martılar Açken filmi hariç, bir de Sülbiye Günay ve Fatih Akın’ın Almanya’da çektiği filmler.
Istanbul Freak Festivalinin bir yığın freak film gösterip , freak olaya tanık olmasının dışında sinema freaklerini profesyonel olmaya, sinema profesyonellerini de freak olmaya teşvik etmesini bekliyorum.
Bollywood’dan sevgilerle….. Cemal Akyüz

notlar:
freak: sınıflandıralamayacak derecede hasta ya da normal, aşırı asosyal ya da tam tersi, ucube, kimilerine göre güzel olan her şey, sinefillere göre ise geren, dürten, tedirgin eden, kendine hayran bıraktıran fenomen.
Glamour ; parlak, süslü, boyalı.

Homo Mag Manifesto

2011-06-27T00:17:00.003+03:00

HOMO Manifesto
“A way of life can be shared among individuals of different age, status, and social activity. It can yield intense relations not resembling those that are institutionalized. Itseems to me that (male friendship as) a way of life can yield a culture and an ethics. To be “gay,” I think, is not to identify with the psychological traits and the visible masks of the homosexual but to try to define and develop a way of life.” —Michel Foucault, ‘Friendship as a Way of Life’, 1981.

Being a man-loving-man was once a fascinating adventure. Our peculiar predicament could inspire the the right boy a chance to live a better, more passionate, and original life. Dynamism, eroticism and mystique marked much of that nearly forgotten world. In the welter of late history, we have lost our way, straying from time-honored customs and traditions into garish wedding pictures, suburban block parties and mind-deadening box stores. For most, this seems to be heaven, but for us it marks a steep downward slope. We set forth a modest proposal here: a call for a small and quiet revolt against the anemic regime we now endure. We strike out on a new path, to live out an old story.

—

WE:

1.most esteem manly friendship within “a brotherhood of lovers”, a different kind of love among men. Within our circles, we honor courage, loyalty, intelligence, knowledge, wisdom, passion, skill and decency. So bound, we become men in our own eccentric ways.
2.are unreservedly pro-sex. We are men who are shamelessly man-loving sluts; we are unrepentant, joyous and filthy perverts. We revile the pathetic currency in sex-panic and its deleterious and pervasive affect on our getting laid.
3.trust implicitly in our daemon, that guiding set of affinities, tendencies and sensibilities, to deliver us to higher ground; not to mention lead us to the good sex, food, parties, bars and people.
4.seek adventures, innovations and experiments in living, the arts, professions and comradery. We endeavor to revive our own ancient and anarchic lineage, and live out our own “traditional family values” and sensibility. In this vein, we choose to learn, speak and augment the nameless, secret and near-dead “language” spoken in our version of “the good life”. We do as we do to please ourselves.
5.endeavor to rediscover clues to our mysterious and noble descent, especially in its tangle of Epicurean, libertine and hedonist roots. We are guided by our progenitors, among, but not limited to: Baudelaire, Whitman, Proust, Auden, Garcia-Lorca, Baldwin, Genet, Pasolini, Vidal, Fassbinder, White, Waters and Cooper.
6.question and suspect all histories, narratives and institutions that lay claim to us or that feign speak for us. We endeavor to reclaim, retell and recast our own stories, images and aesthetic out of the fragments and shards that are left of our birthright. We choose to become what we are; we are not just born this way, we are the authors of our own lives.
7.choose to be nameless, opaque, and protean. We will pop up anywhere and disappear just as quickly.
8.reject the pop-culture contrivance, so-called “romantic love” as a privileged ideal for our bonds. Indeed, setting up an affliction of adolescence as the organizing principle for long-term relationships is unwise at best, a recipe for cataclysm at worst.
9.revolt against the idea of a universal “gay community” and regret its hollow liberationist agitprop, its cliché rites (coming out, Gay Pride, dating, marriage, eyebrow plucking, etc.), as well as its shallow consumerism, derivative heteromonotony and general tackiness.
10.regard Stonewall and its consequences as a blunder with regard to our kind: we are not an ethnicity nor a religion, but intentional kin bound by a loose set of strong affinities. We will no longer tolerate being suborned into riding on floats with greased-pole go-go queens, eating sick-making rainbow Popsicles and picking glitter out of our beards for three weeks.
11.assert that the hijacking of homosexuality by the self-appointed gay and lesbian agendists of all stripes, notwithstanding their relentless and strident propaganda, has been a calamitous misadventure for our tradition. We heartily renounce all representations and ministrations of these apparachiks whose dreariness is only outdone by their professional incompetence and execrable lack of style.
12.are not a potential niche market; nor do we have a blind faith in commerce to shape our lives for the better.
13.eschew monogamy, religion (most especially monotheism), and the traditional family. Indeed, we firmly assert that, for us, “the world of the heterosexual is a sick and boring life” and chafe, how we chafe, under the detested yoke of heteroimperialism. As much fun as it is to live in a permanent refugee camp where tailgait parties are the highest artform, we’d rather make our own fun.
14.prefer smirking to smiling and smiling to being grim.
15.believe Humans (our term for straight people), Normals (heteronormed fags and dykes), The Gays (vacuous party-fags), Queers (whatever they are), and the assorted new ecology of niche specialists such as Bears, Wolves, Otters, Foxes, Leather Men, Fantastic Men (judgmental fashion bears), Silver Daddies, Buttheads (prissy hipster ho-hos), Metrosexuals, Bisexuals, Closet-cases, Transexuals, Trisexuals, Pansexuals, Interspeciels, Asexuals (sigh), LesBeings, Faeries, etc., all have a right to their various, enigmatic and dizzying life-stylings. We are not aspiring to be one of these identities.
16.We affirm the right of every person to be treated equitably and decently, albeit we may rue their misguided “lifestyle choices”, odd preferences and wonky customs.
17.prefer living, thinking and fighting to suffering and begging; we despise all narratives that portray us as victims or bystanders, weak or sick. We refuse to live in perpetual fear and mourning; we are finished with the shame and guilt imposed upon us as a result of the AIDS epidemic. We deny bringing this ourselves and scoff at the pervasive, perfidious and ridiculous myth that the God of the Old Testament has metamorphosed into a tropical virus to personally punish fags for our reputed misdeeds.
18.endeavor to form friendly brotherhoods in order to further our aims and fellowship. We are not separatists, but with due respect to others, wish to be left outside city walls to build our own houses in a wilderness of our own choosing. We do not impose our ways on others, nor make claims on them. In turn, we expect to be left to ourselves. We value the offices of discretion and secrecy and prefer the glance, the whisper and the shadow; the light, it burns. It burns!
19.see a great value in being intentional travelers and strangers.
20.are more of a mood than a movement.
21.actively seek to recruit men into our circle.
—

We seek friends and brothers here, not fans, customers or enemies; nor is not the best place to look for fashion statements or the hippest parties. If any of the above rings true for you, come into the enchanting dark light of our capacious closet and let’s plot sexy revolution, plan perverse adventures and talk about pornographic ideas. Keep up with us on the site. Contend, submit, unite and join!

—

February 2011, Berlin
(Revised: June 2011, Berlin)

© HOMO Magazine 2011

Homo Manifesto

2011-06-27T00:13:00.003+03:00

HOMO Manifesto madde 13

Monogamiden ve dinlerden ( özellikle tek tanrılı) şiddetle kaçının ve de geleneksel aileden. Gerçekten de bizim için heterokseüel dünya hastalıklı ve de sıkıcı, ve yaralayıcı, heteroemperyalizmin iğrenç boyundurukları yaralayıcı.nasıl kaçınırız? kalıcı bir sığınma kampında araba bagajında yapılan barbekü partisinin en yüksek sanat formu olması gibi biz de kendi eğlencemizi kendimiz yaratmayı tercih ederiz.

http://homo-online.com/manifesto

HOMO manifesto Madde 9
evrensel gay kardeşliği fikrine başkaldırın, ve içi boş sözde özgürleştirici ajitprop klişe ritüellerinden sakının, ( klozetten çıkma, gay pride, flört, evlilik, kaş alma vs.) sığ tüketicilikten, kopyalanan hetero monotonluktan ve genel zevksizlikten de kaçının...

Անհանդուրժողականություն

2011-05-05T14:33:00.000+03:00

Անհանդուրժողականություն

Սույն մանիֆեստի հիմնական տարրը Ընդունումն է

Ենթադրվում է ընդգրկել հետեւյալ կոնցեպտները`

Սեռ, Հող, Սեր, Հավատ, Քաղաքականություն, Գենետիկա, Գյուղացի, Բուրժուա, Պրոլետարիատ, Սահմաններ, Սահմանափակումներ, Արեւելք, Արեւմուտք, Հյուսիս, Հարավ…

Մենք չենք դառնա իշխանության զինվորը, մենք կորդեգրենք ապրելու ու ապրեցնելու մի նոր դիրքորոշում, որը կքայլի մեր ազատ մտքի ու գործողությունների հետ համահունչ` նպատակ ունենալով աջակցել բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են ինքնաարտահայտվել առանց սահմանափակումների, ազատ եւ ուղիղ.

Ապրել ազատ նշանակում է անվերապահորեն ընդունել ազատության հիմքում ընկած դրույթները

Մենք չենք ակնկալում հիմնովին փոխել աշխարհի կարգը: Սակայն մենք ուզում ենք շփվել եւ հարցեր բարձրացնել:

Որպես Խումբ մենկ նկատում ենք լարվածություն ու արվեստաբանների, արվեստի պատմաբանների, քննադատների եւ ընդհանրապես լայն հասարակությունների միջեւ երկխոսության խիստ պակաս: Մենք հավատում ենք, որ միմյանց ընդունումն ու համաձայնությունն են թաքնված լուծումները: Մենք հավատում ենք դրանց ուժին:

Մենք պետք է կարողանանք սանձել մեր մոլեգնությունները` սեփականաթյան ձգտումը, ագահությունը, անհամբերությունը: Մենք պետք է դիմադրենք մեր առաջնորդներին, կառավարություններին եւ լրատվամիջոցներին: Մենք պետք է վերջ դնենք սպառելու անվերջ տենդին, պետք է պայքարենք ազնիվ լինելու ինքներս մեր հետ:

Մենք չենք ուզում ուղակի հանդուրժել, մենք ուզում ենք ընդունել: Մենք գիտենք, որ կա մի տարածք սահմաններից այն կողմ, տարածք, որտեղ կարող ես չգնալ փոխզիջման: Մենք գիտենք, որ կա մի տարածք, որտեղ չի գերակայում սպառողական տենդը:

Մենք չենք ուզում ձեւացնել, իբր հանդուրժող ենք: Մենք կոչ ենք անում լսել ու հասկանալ միմյանց առանց դատելու եւ նախապաշարմունքների: Մենք ցանկանում ենք պարզ ճակատով կանգնել իրականության առջեւ, առանց ամոթի ու սահմանապակումների:

Մարդիք, ովքեր պայքարում են ինքնության ձեւակերպման հետ, ովքեր ապրում են միայնակ մարդաշատ քաղաքներում, որոնք ամեն օր ավելի ու ավելի են իրար նմանվում, ասեք ձեր խոսքը, բարձրացրեք ձեր ձայնը:

Մարդիք, ովքեր տեսնում են կյանքի իմաստը միայն սպառման մեջ, լսեք մեր ձայնը: Ընդունեք այլ աշխարհ ունենալու մեր ցանկությունը:

THE INTOLERANTS

2011-05-05T14:27:00.003+03:00

Ceren Tekin (22) and Ibrahim Karagöz (25), two young art school graduates from Ankara’s Gazi University united in the idea of working together as a group as a reaction to art circuits who always promote the same people, same ideas, same styles and as a protest with a reaction to the system who makes everything go around the capital and money.

Then Cemal Akyüz a cinema school graduate from Istanbul’s Marmara University joined the group with fresh new ideas.

the Group decided to take different names for each project, therefore they are now ’Intolerance’. They invited artists from Cyprus ( both the Republic of Cyprus and the Turkish part of the island), Armenia and Greece to join them Those neigbouring states constantly lived or live in an athmosphere of intolerance The group started to brain storming together the notions of tolerance and intolerance.

Basic idea is to tackle the terms of borders, beauty, ego, race, gender, internal or intenational politics with their completely free styles and medias.

Ceren is originally from Muş (an eastern town in Turkey who had a strong Armenian population before 1915 and she has Armenian roots). Ibrahim is from Urfa (a southeastern Kurdish town and he is Kurdish). Cemal is from Havsa/Edirne
(established as Niki/Adrianopolis by the ancient Greeks).

Group has an atellier in an Ankara street (ironically) named as 9 September. They actively do street art, chose art and politics as their life styles.

They have no sponsors, no budget, no curators but a strong will power on the way to national and international recognition. Cemal organised and managed 10 street artists from Turkey and succeeded to exhibit them for 2 months in Portugal in an international surrealism exhibition which was an homage to late Mario Cesariny, the pioneer of Portuguese surrealism during Salazar dictatorship. International surrealists such as Czech film maker Jan Svankmajer was among the other participants. He also wrote to major Turkish art magazins large files on Greek Street Art and street artists such as Alexandros Vasmoulakis.

WHY / INTOLERANCE

2011-05-05T14:27:00.001+03:00

We would like to start with how we came together and why we decided to have such a group. It all started as a brain storming by Ceren Tekin and Ibrahim Karagöz. As young artists we faced the hardship of recognition by stale art circles who acts as an art mafia. We put all our issues on table. Regional or international almost all roads led to one path called ’Intolerance’. We decided to express ourselves with our art and tackle the issues such as borders, beauty, gender, equality, etc. While doing that we noticed that a lot of problems were driving from ego wars and intolerance.

Our little group expanded by including neighbouring countries which we had a history of lifelong clashes on political arena, namely such as Greece, Cyprus and Armenia. We are still discussing the issues of tolerance and intolerance like a tide. Where we stand, how we see the problems and what this exhibition will lead to it is still very much of a dilemma. If we will find answer to our questions and will even confuse public minds more.

Our group is interdisciplinary, complete artistic freedom only strengthens us. Selected works are rather eclectic from a dance performance by Mare Galani called ’memory of oblivion’ to space art and experimentals such as sound installation, video art and conceptional art.

As we mentioned in out menifesto we refuse to the the pawns of the current authorities and celebrating our excistence with activities with full fledge freedom and aiming to reach everyone who hear our voice with all our sincerety.

SERGI

2011-05-05T14:25:00.002+03:00

Bu sergi fikri, resim üzerine çalışan ve bu alanda alternatif işler üretmeyi hedefleyen Ceren Tekin ve İbrahim Karagöz’ün hayata, sanata, politikaya, cinsiyet rollerine ve evrensel sorunlara dair yaptıkları fikir alışverişlerinden doğdu.

Sanata bakışını yaşadığı ülkeyle sınırlamayan sanatçılar olarak bizler, Türkiye’de, özellikle yaşadığımız şehrin, Ankara’nın, sanat çevrelerindeki kısır döngüden, bu döngünün sebep olduğu sanat algısı, kavrayışı ve pratiklerinden rahatsızdık. Bu çevrelerin yeni sanat akımlarına, yeni sanatçılara açık olmaması da bizim için rahatsızlık verici ve tedirgin ediciydi. Yaşadıklarımız, okuduklarımız, gördüklerimiz, duyduklarımız doğrultusunda hayatla ve mevcut sosyal/siyasal sistemlerle ilgili sorunlarımızı ortaya koyduk ve sıraladık. Bizim için hem bölgesel hem de evrensel sorunları tespit ederken tek bir başlık üzerinde yoğunlaşmak istedik, çünkü kapı çoğunlukla oraya açılıyor, sorunları çerçeveleyen kavram çoğunlukla o oluyordu: Tahammülsüzlük!

Ülke ve dünya sorunlarına dair bir söz söyleme çabamızı ve sisteme ilişkin rahatsızlıklarımızı iletişim kurma aracımız olan sanatla ifade etme ihtiyacındaydık.

Sanatla ifade etme olanağını yaratmaya çalışırken bazı kavramların üzerinde durduk:
Sınır-sınırsızlık, güzellik-çirkinlik gibi karşıtlıkları oluşturan ve hepimizi içine hapseden sürecin aslında tahammülsüzlüğün ta kendisi olduğunu gördük. Bu aynı zamanda, tarihsel, kişisel ve toplumsal bir ego çatışmasıydı. Bu çatışma var oluşumuzun temel bir sonucu gibi gösteriliyor, tüm insanlığı kuşatan bir ezbere dönüştürülüyordu, çünkü bu kavramların dışına çıkarak düşünmek, konuşmak, üretmek zordu. Bu kavramlardan sıyrılıp başka bir dünya yaratabilmek de çok zordu. Ama imkansız olmadığına inandık. Bunun üzerine, yapabilirliklerimizi gözden geçirip, sesimizi en iyi nasıl duyururuz diye düşündük ve bir manifesto kaleme aldık.

Sisteme, egemenlere, şiddete, ayrımcılığa, sınıflara vb. bir çözüm bulamasak da en azından bunları sorunsallaştırmak ve görünür kılmak bizim için önemliydi. Ve bunu sanatın diliyle, sanatın sınırları aşan gücüyle yapabilirdik. Gündelik yaşamımızda sıkça yüzleştiğimiz “tahammülsüzlük” temalı bir sergi açmalı ve bunu alternatif mekanlara yaymalıydık.

Bu düşüncemizi Yunanistan Kuzey Kıbrıs, Güney Kıbrıs ve Ermenistan’daki sanatçı dostlarımızla paylaştık ve beraber bir sergiler dizisi hazırlamaya karar verdik. Çünkü bu kardeş ülkelerle, tarihsel süreç içerisinde (ülke politikaları’’ sonucunda) “hem düşman hem de dost” olmuştuk sırasıyla. Karşılıklı tahammülsüzlüğü de tahammülü de deneyimlemiştik.
Bizimle aynı kaygıları paylaşan sanatçı dostlarımızla sorunun derinlerine inince de sürekli bir gelgit yaşadık. Neye tahammül etmeliyiz ya da tahammül etmemeliyiz konusuna ya da tahammülün sınırlarına bir türlü karar veremiyorduk. Bu kavramlarda hala net bir çizgiye sahip değiliz çünkü durduğun yer, bakış açın ve yaşadıkların tahammül eşiğini değiştiriyor ve kimin haklı olduğuna karar vermek zorlaşıyor. Henüz bir çözüme kavuşturamadığımız bu kavramlar sergilerin sonunda bir açıklığa kavuşacak mı yoksa birer bilmece olmaya devam mı edecek merak ediyoruz.

Serginin amacı plastik sanat çevrelerini bir araya getirip diğer sanat dallarını dışlayarak kendi kabuğumuza çekilmek, tahammül eşiğimizin ne kadar düşük olduğunu duyurmak değil, aksine bütün sanat dallarının artık iç içe geçtiğini ve birlikte çok daha güçlü olduklarını göstermek. Bunun için Yunanistanlı sanatçı Mare Galani, sergi açılışında “Memory or Oblivion” adlı bir modern dans performansı gerçekleştirecek. Ses enstelasyonu, videoart, kavramsal sanat gibi modern çalışmaların yanında klasik tarzda işler de bulabileceksiniz sergide. Manifestomuzda da bahsettiğimiz gibi iktidarın piyonları olmayı benimsemekten vazgeçip değişmeyen düzene karşı yaşama ve yaşatmaya yönelik var oluşunu kendi özgür ve özgün eylemleriyle gerçekleştirmeyi; kendini kısıtlamadan doğrudan ve tüm içtenliği ile yaratmayı hedefleyenleri bu çabamıza dahil etmeyi hedefliyoruz.

Sergilere katılacak sanatçılar:

Adi Atassi
Ahmet Erman Karagöz
Angelo Evangelio
Cemal Akyüz
Ceren Tekin
İbrahim Karagöz
İpek Denizli Karagöz
Mare Galani
Maria Kyprianou
Marianna Christofides
Nicholas Panayi
Seda Karayılan

Μισαλλοδοξία

2011-05-05T14:17:00.000+03:00

Μισαλλοδοξία

Το κεντρικό στοιχείο αυτού του μανιφέστου είναι η Αποδοχή.

• Τα όρια ωθούνται ώστε να διευρυνθούν και να περιλάβουν έννοιες όπως Φύλο, Χώρα, Αγάπη, Πίστη, Πολιτική, Γενετική, Αγροτικό, Αστικό, Προλεταριακό, Σύνορα, Όρια, Ανατολή, Δύση, Βορράς, Νότος. Δεν θα γίνουμε πιόνια της εξουσίας, θα υιοθετήσουμε μιά νέα στάση ώστε να ζούμε κατά τις επιθυμίες μας, και να αφήνουμε τους άλλους επίσης να ζουν κατά τις επιθυμίες τους, να υπάρχουμε με ελεύθερο νου και πρωτότυπη δράση, αποδίδοντας αξία σε κάθε άνθρωπο που θέλει να είναι δημιουργικός χωρίς αυτοπεριορισμούς, άμεσα και ειλικρινά.
• Το να ζεις ελεύθερα σημαίνει να αποδέχεσαι την βασική αρχή να κρατάς την ελευθερία ζωντανή.
• Δεν απαιτούμε ούτε αναμένουμε ότι θ’ αλλάξουμε την τάξη του κόσμου. Θέλουμε όμως να επικοινωνούμε και να ρωτάμε.
• Ως Ομάδα, παρατηρούμε μιάν ένταση και έλλειψη διαλόγου μεταξύ κριτικών, ιστορικών της τέχνης, καλλιτεχνών, διοργανωτών και της ευρύτερης κοινωνίας. Πιστεύουμε πως η αμοιβαία αποδοχή είναι η κρυμμένη λύση. Πιστεύουμε στην δύναμη της αποδοχής.
• Πρέπει να συγκρατήσουμε την μανία μας να κατέχουμε, την μανία μας με την απληστία και την ανυπομονησία. Πρέπει ν’ αντισταθούμε στους ηγέτες, στα κυβερνητικά όργανα, στα επικοινωνιακά εργαλεία που επιμένουν πως πρέπει να παραμένουμε διαρκώς νέοι, ωραίοι, και μάτσο. Πρέπει να σταματήσουμε τον συνεχή αγώνα δρόμου γιά την κατανάλωση, και να παλέψουμε ώστε να παραμείνουμε πιστοί στον πραγματικό εαυτό μας.
• Δεν θέλουμε απλώς να ανεχόμαστε, θέλουμε να αποδεχόμαστε. Ξέρουμε πως υπάρχει ένας χώρος πέραν των αυστηρώς χαραγμένων ορίων, ένας χώρος όπου καθένας μπορεί να αρνείται τους συμβιβασμούς. Ξέρουμε πως υπάρχει ένας τόπος που δεν κυριαρχείται από την εξουσία της κατανάλωσης.
• Δεν θέλουμε να υποκρινόμαστε ανοχή. Καλούμαστε να ακούμε και να κατανοούμε ο ένας τον άλλον χωρίς να κρίνουμε, και χωρίς προκαταλήψεις. Θα θέλαμε να αντικρίσουμε την πραγματικότατα ελεύθερα, χωρίς ντροπή, χωρίς αυτοπεριορισμούς.
• Άνθρωποι που παλεύετε με κρίσεις ταυτότητας, άνθρωποι που ζείτε μοναχικές ζωές σε πόλεις που πάσχουν από υπερπληθυσμό, άνθρωποι που καθημερινά μοιάζετε ο ένας στον άλλον όλο και περισσότερο, υψώστε τη φωνή σας! Άνθρωποι που παράγετε μαζικά, άνθρωποι που εννοείτε την ύπαρξη μόνον ως κατανάλωση, ακούστε τη φωνή μας! Αποδεχτείτε την επιθυμία μας γιά έναν αλλιώτικο κόσμο.

TAHAMMÜLSÜZLÜK

2011-05-05T14:14:00.000+03:00

tahammülsüzlük

*Tahammül bu manifestonun temel öğesidir.

*Toplumsal olarak sınıflandırılmış,
Cinsiyet, Toprak, Aşk, Inanç, Siyaset, Ten, Gen, Köylü, Kentli, İşçi, Sınırsızlık, Sınırlılık, Doğu, Batı, Kuzey, Güney
gibi kavramlarla zorlanan tahammül sınırını genişletmeyi; İktidarın piyonları olmayı benimsemekten vazgeçip değişmeyen düzene karşı yaşama ve yaşatmaya yönelik var oluşunu kendi özgür ve özgün eylemleriyle gerçekleştirmeyi; kendini kısıtlamadan doğrudan ve tüm içtenliği ile yaratmayı hedefleyenleri bu çabamıza dahil etmeyi hedefliyoruz.
*Yaşama ve yaşatmaya koşulsuz kabul temel ilkemizdir.
*Canlıların düzenini değiştirmek, yermek gibi büyük iddialarımız yok. Sadece seslenmek ve iletişim kurmak istiyoruz.
*Grup olarak; eleştirmenler, sanat tarihçileri, sanatçılar ve organizatörlerle toplum arasındaki iletişimsizliğin ve gerilimin çözümünün karşılıklı tahammülde gizlendiği inancındayız. Tahammül edebilme gücüne duyduğumuz inançla çağrıda bulunuyoruz. Yaşama ve yaşatmaya tahammül.
*Sahip olma saplantımız, açgözlülüğümüz, sabırsızlığımız, göz önünde olma arzumuzu dizginlemek, topluma egemen gücün, devlet kurumları ve basın araçları ile dayattığı genç olma, eril olma, devamlı yarış içerisinde olma, satın alma, durmadan tüketme dayatmasına karşı olmak ve kendimiz olarak kalabilmek .
*Hoş görmek değil tahammül etmek istiyoruz. Çerçevelenmiş, sınırları mutlaklaştırılmış ve müzakereye izin vermeyen alanların dışında başka bir zemin arıyoruz. Tahammülsüz ve tahakkümsüz bir yer var, biliyoruz.
*Bir uzlaşı zemini aramıyoruz. Dinleme, anlama, empati kurma kabiliyetini birlikte geliştirmek, yargılamadan ve tüm kalıp yargılardan arınarak, sınır tanımadan, özgürce, utanmadan, arzularımızı kısıtlamadan, kendimizle yüzleşmek için çağrımız.
*Kimlik krizi yaşayanlar, büyük kentlerdeki kalabalıklar içinde yalnızlaşanlar, her geçen gün birbirine daha fazla benzeyenler sesinizi yükseltin; kitlesel ölçekte üretenler, varoluşu sadece tüketimde görenler, acımasız kapitalist seri üretim duyun sesimizi, farklı bir dünya isteğine tahammül edin.

2011-05-05T02:21:00.001+03:00

2011-05-05T01:45:00.002+03:00

2011-03-08T11:14:00.001+02:00

Ai’nin Sohbeti

Birbirimize gülümsüyoruz
ve kanapeye sırt üstü uzanıyorum
Ölmek nasıl bir şey? diyorum.
Mavi parmaklarınla dizlerime dokunuyorsun.
ve ağzını açtığında,
sarı ışıklı bir ateş topu düşüyor yere
yakarak bir delik açıyor.
Söyleme diyorum, duymak istemiyorum.
Sen hiç, diye başlıyorsun,
giydiğin herhangi bir elbise
kazara
öyle önemsiz ki dikkat bile etmeden
ellerin elbisenin üzerinde dolaşırken
kağıt kesen makas gibi bir ses duydun mu
gördün mü onu
bu görüntünün
nasıl da başka bir görüntünün yansıması olduğunu
hissettin mi.
hayatın
bir kelimeler zinciridir
bir gün aniden kopacak.
Kelimeler, diyorsun, daire oluşturmuş genç kızlar gibidir, elele tutuşmuş,
göğe yükselmeye başlar
teyit giysilerinin içinde,
beyaz uçan balonlar gibi,
döner başlarındaki çiçekli taçlar,
ve her şeyden öte,
ben de uçarım oraya,
öyle görünüyor.
sadece on kat daha net
ve on kat daha korkunç,
Kim bundan sağ çıkabilirdi ki?

Ai

Ai (1947-2010)

Afrika, Irlanda, Japon ve Kızılderili kökenli şair Florence Anthony olarak Teksas’ta doğdu, adını Japonca’da ’Aşk’ anlamına gelen ’Ai’ olarak değiştirdi. Dehşet, Kötü Alışkanlık, Hırs, Kader, Günah, Katliam Katı, Zulüm, Seni neden terk edemiyorum?, Teslim olmak yok adlı şiir kitaplarını yazdı.

Şehir

2011-03-08T10:57:00.002+02:00

The City by Constantine P. Cavafy
You said: "I'll go to another country, go to another shore,
find another city better than this one.
Whatever I try to do is fated to turn out wrong
and my heart lies buried like something dead.

How long can I let my mind moulder in this place?
Wherever I turn, wherever I look,
I see the black ruins of my life, here,
where I've spent so many years, wasted them, destroyed them totally."
You won't find a new country, won't find another shore.
This city will always pursue you.
You'll walk the same streets, grow old
in the same neighborhoods, turn gray in these same houses.
You'll always end up in this city. Don't hope for things elsewhere:
there's no ship for you, there's no road.
Now that you've wasted your life here, in this small corner,
you've destroyed it everywhere in the world.

Dejeuner sous l'herbe 1983 - Daniel Spoerri 1930

2010-06-08T13:48:00.004+03:00

Daniel Spoerri 1930 Galati – Romanya, (Repas hongrois – Macar yemeği) Romanya doğumlu bir Macar ve aynı zamanda çok iyi bir aşçı olan Spoerri’nin en önemli sanat çalışmasıydı. 2 - 13 Mart 1963 tarihleri arasında Spoerri’nin yaptığı yemekler lokantaya dönüştürülen Galeri J’den ünlü sanat eleştirmenlerinin servisiyle halka sunuldu. Her bir masanın yemekten sonra ayrı ayrı resmi çekiliyor ve bu fotoğraflar daha sonra galeri duvarlarına asılıyordu. Eat Art - yeme sanatı olarak adlandırılan bu seride Spoerri çok çeşitli benzeri çalışmalar yaptı.Daniel Spoerri sanat hayatına dansçı olarak başladı, İsviçre - Bern’de 1957 yılına kadar başdansçı olarak çalıştı. 1960 yılında grup arkadaşı Tinguely için hurda metal toplarken tesadüfen bir araya getirdiği çok sayıda objeyi bir panoya asarak yarattığı çalışmalar serisine başladı. Bunlara trap-pictures adını verdi. 723 Mutfak aleti bu serinin en önemli çalışmasıdır. 1968 yılında Düsseldorf’ta kendi lokantasını açan Spoerri şimdi Tuscany’de yaşıyor içinde heykel parkı da olan kendi vakfını idare etmekle meşgul oluyor.

Radikal 8 Haziran 2010
Fransız arkeologlar bir kazı çalışması sonucunda bundan yaklaşık 30 yıl önce masaları, sandalyeleri, yiyecekleri ve içecekleriyle birlikte gömülmüş bir 'pikniği' ortaya çıkardı.
23 Nisan 1983'te Fransa'da 100 kişi Versailles yakınındaki bir şatonun bahçesindeki dev piknik masasının etrafında oturmuştu. Yemeğin sonuna doğru konuklar çatal bıçakları bıraktı. Daha sonra piknik masasını her şeyiyle birlikte daha önceden kazılmış bir hendeğe gömdüler. Bu tuhaf etkinliğin arkasındaki isim, Daniel Spoerri adlı İsviçreli bir sanatçıydı. Spoerri, Yemek Yeme Sanatı adı verilen bir akımın önde gelen isimlerinden biriydi ve konukları Fransa'nın ünlü yeni gerçekçi sanatçılarından, yönetmenlerinden ve eleştirmenlerinden oluşuyordu. Déjeuner sous l'herbe (Yeraltı Öğle Yemeği) adı verilen bu etkinlikteki amaç, zamanın ve şimdiki anın doğasını keşfetme amaçlı bir 'ziyafet-performans' yaratmaktı. 27 yıl sonra bugün bir grup Fransız bilim insanı, bu sanatsal etkinliği kazıyı yaparak yeniden yaşama döndürdü. Bu kez amaç en son arkeoloji tekniklerini test etmekti. Bazıları bunun modern sanat tarihinin ilk arkeolojik kazısı olduğunu öne sürerken, şimdi 80 yaşında olan sanatçı Spoerri ve birkaç konuğu pikniğin ortaya çıkarılması sırasında hazır bulundu. Sanatçı ve konuklar, şişelerin ve tabakların hala yerinde durdugunu ancak yiyeceklerin yerinde yeller estiğini gördü. Plastik malzeme kullanmadıklarını söyleyen sanatçı, tabakların bu kadar iyi durumda kalmalarını "Korkutucu" diye niteledi.

Hubanname

2010-05-10T15:50:00.001+03:00

Enderunlu Fazil
Poet Fazil raised at Enderun (University of the Ottoman Palace) and served for the Ottoman Palace at very important posts at the end of the 18th century and he was a favorite for Sultan Selim III. He served in Rhodes as a director of foundations. He wrote two very important books one was called Zenanname ( Book of Women) and other Hubanname (Book of Beatiful Boys). Fazil was a Hellenist and dedicated his ’Book of Women’ to a close friend called Aleko.
Here is the part about greek boys from his Hubanname.

Byzantium Beauty

Istanbul Greek Beauty is a mixture of perfection, mathematical form, old times’ delicacy and modern melancholy.
After all the land of his beauty is the European part of Istanbul.
God created this beauty who follows some passionate Europeans in Galata on a sunnny day the double glazed sky by using all the ingredients of the Mediterranean.
While he walks among donkeys, dogs, porters and Efendis with rosaries, he carries a live turkey in one hand, and takes a sugar coated cake to his red lips with his other hand.
When he sees me he speeds his steps and mocks my winking. His white and curved neck scorns the prince’s doves.
When he talks one thinks that Soleman the bird charmer is talking.
He has a small fault he cant say Pasha, but he says Pasa.
That little unfortunate default causes some meaningful mistakes ! For example chic becames sik (dick), but never mind !
His long, chubby arms does not bear a single hair.
His pride suits him so much, in beatiful Istanbul if the big assed stallion trade was extinct, that beauty still would not get poor or beg.
50 year old Yorgakis chance to arouse love will never go away.
Deep inside he hates Turks, but knows very well how to hide it like a good diplomat and he looks forward that God will kick Ottomans from Constantinopolis one day.
If he could, he would take all the Ottoman babies from their mother’s bellies, however he is busy now with dancing at Eyüp taverns and making all the devouts of the city to go bankrupt.

sokaklar atina 2010 nisan

2010-04-13T18:08:00.003+03:00

τέχνη δρόμου/ αθήνα

2010-04-13T18:03:00.002+03:00

2010-03-15T12:37:00.001+02:00

KASVETLİ PAZAR

2009-12-27T22:59:00.002+02:00

Pazar kasvetli,
saatlerim uykusuz,
canım,
beraber yaşadığım gölgeler sayısız,
küçük beyaz çiçekler seni asla uyandırmayacak,
hüznün kara vagonunun seni götürdüğü yerde,
melekler seni geri vermeyi hiç düşünmeyecek,
kızarlar mı sana katılmak istesem?
kasvetli pazar,

pazar kasvetli
gölgelerle geçti
kalbim ve ben herşeyi bitirmeye karar verdi
yakında hüzünlü çiçekler ve dualar olacak,
biliyorum,
izin verme ağlamasınlar,
anlat onlara mutluyum gittiğim için,
rüya ölüm değil,
seni okşuyorum ölümde,
ruhumun son nefesiyle
seni kutsuyorum,

Kasvetli pazar
hayal ediyordum
sadece hayal ediyordum
uyandım ve seni buldum
uyurken kalbimin derinliklerinde
canım sevgilim
umarım rüyam seni usandırmadı,
kalbim seni ne kadar çok
sevdiğimi söylüyordu,
kasvetli pazar.

GLOOMY SUNDAY

2009-12-23T15:34:00.001+02:00

Sunday is Gloomy,
My hours are slumberless,
Dearest, the shadows
I live with are numberless
Little white flowers will never awaken you
Not where the black coach of sorrow has taken you
Angels have no thought of ever returning you
Would they be angry if I thought of joining you
Gloomy Sunday
Sunday is gloomy
with shadows I spend it all
My heart and I have decided to end it all
Soon there'll be flowers and prayers that are sad,
I know, let them not weep,
Let them know that I'm glad to go
Death is no dream,
For in death I'm caressing you
With the last breath of my soul
I'll be blessing you
Gloomy Sunday
Dreaming
I was only dreaming
I wake and I find you
Asleep in the deep of
My heart
Dear
Darling I hope that my dream never haunted you
My heart is telling you how much I wanted you
Gloomy Sunday

GLOOMY SUNDAY

2009-12-19T23:29:00.004+02:00

Sombre dimanche... Les bras tout chargés de fleurs Je suis entré dans notre chambre le cœur las Car je savais déjà que tu ne viendrais pas Et j'ai chanté des mots d'amour et de douleurJe suis resté tout seul et j'ai pleuré tout bas En écoutant hurler la plainte des frimas ... Sombre dimanche...Je mourrai un dimanche où j'aurai trop souffert Alors tu reviendras, mais je serai parti Des cierges brûleront comme un ardent espoir Et pour toi, sans effort, mes yeux seront ouverts N'aie pas peur, mon amour, s'ils ne peuvent te voir Ils te diront que je t'aimais plus que ma vie Sombre dimanche.

Sokak Sanatı / Ankara Aralık 2009

2009-12-14T19:54:00.005+02:00

Yusuf Atılgan- Canistan, Sema Kaygusuz - Yüzünde Bir Yer, Sulhi Dölek - Korugan, Elif Şafak- Siyah Süt, Slavoj Zizek - 1968, Alain Badiou + Slavoj Zizek - Felsefe ve Güncellik kitaplarını alıp eve geldim, Canistan'ın içinden 4 tane sticker çıktı, 2 sini kişisel kolleksiyonuma koydum, 2 sini de Atina duvarlarına postaladım.

350gram.blogspot.com

onlarda bizim çocuklar çıktı :)

Jannis, Karanlık Bir Hikaye

2009-12-14T17:59:00.004+02:00

Irina / Konstantinos Kotakis

2009-11-05T09:42:00.003+02:00

Alain Badiou

2009-10-28T14:30:00.001+02:00

Alain Badiou
Etik
Kötülük kavrayışı üzerine bir deneme
metis
çeviri: tuncay birkan

Insan var mıdır?

Kötü, Iyi'nin kendisinden türediği şeydir tersi doğru olamaz.

'Insan Hakları', kötülük görmeme hakları demektir; Insanın hayatının (cinayet ve idam dehşeti) ya da kültürel kimliğinin ( kadınların,azınlıkların vs. aşağılanması dehşeti) taciz edilmemesi ya da kötü muamele görmemesi haklarına işaret eder.

Insan hakları varsa da, bunlar kesinlikle hayatın ölüme karşı hakları ya da sefalete karşı hayatta kalma hakları değildir.

Medeniyet adına her türlü müdahele, en başta durumu, kurbanları da dahil olmak üzere bir bütün olarak aşağılamayı gerektirir.

İkinci olarak eğer etik mutabakat kötünün tanınması üzerine kuruluysa, insanları olumlu bir iyi fikri etrafında birleştirmeye, hele hele insanı bu tür projelerle özdeşleştirmeye yönelik her çaba aslında kötülüğün gerçek kaynağı olup çıkacak demektir.

Bir adalet ya da eşitlik fikri kaydetmeyi amaçlayan her irade beterdir. Her kollektif iyi iradesi kötüyü yaratır.

Ideolojik etik çerçevesini reddetmeli ve olumsuz kurban-insan tanımına hiç bir şekilde taviz vermemeliyiz. Bu çerçeve insanı basit, ölümlü bir hayvanla eşitler, rahatsız edici bir muhafazakarlığın semptomudur ve soyut istatistikel genelliği yüzünden durumların tekilliğini düşünmemizi önler.

Genel olarak etik diye bir şey yokktur. Sadece son kertede bir durumun imkanlarını sorguladığımız süreçlerin etiği vardır.

Öteki var mıdır?

ETİĞİ öteki etiği ya da farklılık etiği olarak gören anlayışın kökeni, Kant'tan çok Levinas'ın tezlerine dayanır.

Benim gibi ol ki farklılığa saygı duyayım.

Biz kendi aksiyomlarımızı ortaya koyalım, tanrı yoktur, bu aynı zamanda şu demektir: bir yoktur.

Sonsuz, Pascal'ın çoktan farkına varmış olduğu gibi, bir aşkınlık yüklemi değil, her durumun sıradan gerçekliğidir.

Rimbaud 'ben başkasıdır' dediğinde kesinlikle yanılmıyordu.

Etik diye bir şey yoktur. Sadece bir şeyin etiği (siyasetin,sanatın, aşkın, bilimin etiği) vardır.

Felsefe, zamanının tekil hakikatleri tarafından ifade edilen farklı öznellik tiplerinin bir arada varolabileceği bir düşünce alanı inşa etmeye çabalar, Ama bu bir arada varoluş bir birleşme değildir - bu yüzden bir etikten bahsetmek imkansızdır.

Bir nihilizm figürü olarak etik

Nietzsche insanlığın hiç bir şey istememektense hiçliği istemeyi tercih ettiğini gayet net bir biçimde göstermiştir. Kör zorunluluğun bir tür dublorü olan bu hiçlik istemine nihilizm diyeceğim.

Ötekini tanımanın yoğunluğu, bu öteki bir anlamda neredeyse menzilim içinde olduğunda daha bir artıyor mu?

Etik, kötülükten ve ötekiden o kadar çok beslenir ki bunların yakınlaşmasından sessiz bir haz almaması mümkün değildir.

Etiğe Yunancaya başvurarak euoudenose, yani şık görünmeye çalışan bir nihilizm adını vermek daha iyi olacaktır.

Hakikatler etiği

İnsan denen hayvanın normal davranışı Spinoza'nın 'varlıkta sebat' dediği şeyle ilgili bir meseledir, yani çıkarının peşine düşmekten ya da kendini korumaktan başka bir şeyd eğildir. Bu sebat, kendini bildiği sürece birini yönlendiren yasadır.

ne pas céder sur son désir - arzundan vazgeçme

bilmediğin parçandan vazgeçme!

Bir hakikat sürec. yakalamaktan vazgeçme.

Kanaat her türlü iletişimin asli malzemesidir.

Asla iki kere inanmayacağın şeyi sev.

Sadece inanageldiğin şeyi sev.

Kötülük sorunu

Bir cemaati adlandırmaya yönelik her siyasi girişim feci bir Kötülük ortaya çıkmasına neden olur.

Kötü bir hakikat koşulu altında ve ne pahasına olursa olsun, adlandırılamayanı zorla adlandırmak istemektedir. Felaket ilkesi tam olarak böyledir.

Siyaset ve Felsefe

Insanın bir hayvan olduğunu ve kesinlikle başka bir şey olmadığını kabul ediyorum. Bizi nelerin oluşturduğu açısından bakkıldığında maddeden başka bir şey yoktur. Bir hakikat usulü bile hiç bir zaman maddiliğin yakalanmasından başka bir şey değildir.

Nancy SPERO

2009-10-21T15:43:00.001+03:00

http://www.ucansupurge.org/index.php?option=com_content&view=article&id=484%3Afeminizmin-sanatcs-oeldue&catid=48%3Ayenihaberlerc&lang=tr

Bilge Taş & Cemal Akyüz
Uçan Süpürge Haber Merkezi

21/10/20091926 yılında Ohio, Amerika’da doğdu. Toplumsal, politik ve feminist aktivizm Spero’nun bütün işlerinin merkezinde yer alıyordu. Nancy Spero’nun sanatı, kendisinin Vietnam Savaşı protestolarından, insan hakları ve özellikle kadın hareketinin son 40 yılından beslendi. Spero, Chicago Sanat Enstitüsü’nden 1949 yılında mezun olduktan sonra resim eğitimine Paris’te devam etti. 1959-1964 yılları arasında Paris’te ilk büyük sergisini açtı. Kara Resim olarak bilinen bu sergide sanatçının eserlerindeki sosyal ve siyasi protestoların yanı sıra, onun kadınlara yönelik şiddet ve baskılanmaya dair artan farkındalığı da yansıdı.Spero, feminist perspektifinin gelişip sanat formuyla birleşmesiyle birlikte, kültürel olarak eril tanımlanmış sanat dünyasında kadınların yokluğunun ayırdına daha fazla vardı. 1964 yılında Avrupa’dan dönen sanatçı, Vietnam Savaşı ve insan hakları mücadelesi esnasında yaşananlar sonucu ortaya çıkan korkunç görüntülerden derinlemesine etkilendi. Bu dönemde Amerika’da televizyon kullanımının yaygınlaşmasıyla bu görüntüler insanların oturma odalarına taşındı.Spero, Vietnam Savaşı’nı Protesto Eden Yazar ve Sanatçılar’a katıldı. Bu dönemde kendisinin en bilinen kolektif işlerinden oluşan “Savaş Serisi’ne” başladı. 1966–70 arasında, zamanını savaşın şiddeti ve zulmünün kendi üzerindeki etkisini, öfkesini, sanatına yansıtmaya adadı. Bu öfke kendini Şili’de İşkence (1974) ve Kadınların İşkencesi (1976) gibi eserlerinde göstermeye devam etti.Bunlar, Latin Amerika diktatörlükleri tarafından kadınlara yönelik acımasız şiddetin tarihi zulmün doğrudan protestolarıydı. Sanat dünyası sistematik ve sürekli bir şekilde kadın sanatçıların işlerini görmezden gelirken onun sanatı dünyanın her yerindeki kadınların mücadelesine odaklandı ve özellikle Amerika’daki mücadelenin öznesi oldu. Böylece, New York’ta 1972 yılında kurulan Artists in Residence (Mükim Sanatçılar) galerisinin kurucu ortaklarından ve o yıl Amerika’da açılan ilk kadın sanatçılar koleksiyonun sanatçılarından biri oldu.O yıllardan itibaren Spero sanatıyla kadınlara pek çok değişik formda, ama her zaman politik bir bakış açısıyla yaklaştı. Ve dişil figürü, eril bakışın tutsak aldığı alandan çıkartıp kadın sanatının kadınlar için ve kadınlar tarafından üretilmiş haliyle yansıttı. Kadın sorunlarına ilişkin ısrarlı politik yaklaşımı “Biz Kürtajdan Yanayız” (1992) gibi renkli baskılarında kendini göstermekle kalmadı, Amerikalı bir Yahudi kadın olarak Yahudi kadınların tarihsel sorunlarına ve Nazi Almanyası döneminde gördüğü bedensel ve ruhsal şiddet ve tacize odaklandı.Spero, Latin Amerika’nın savaşla parçalanmış erkek egemen toplumunda işkence gören ve “kaybedilen” kadınlar için de sesini yükseltti. Bununla birlikte Spero’nun sanatsal vizyonu, resimlerinde yansıttığı bu kadınların biçimlerini sonsuz bir özgürlük ve görünürlülüklerini kutsayan bir coşkuyla kucakladı.“Sanatım kutsayıcı da olsa, bütün anlatıcıları kadın olan bu tarzın yıkımı da yansıtmasını hala umut ediyorum. Bunu görünür kılan biz kadınlarız. Dünyanın kurulu düzeni böyle olmasa da bizim sembolik yaklaşımımız dünyanın nasıl olabileceği üzerinedir.”Nancy Spero’nun eserleri Whitney Müzesi, Yahudi Müzesi, Harlem Stüdyo Müzesi ve New York Modern Sanatlar Müzesi başta olmak üzere birçok müzede sergilenmekte.Kendisi de hem ayrımcılığa maruz kalan hem de tanınan bir sanatçı olan Spero, sanatını kısaca şöyle özetlemişti: “Ben eşitlikten bahsediyorum, dünyada var olan bir çeşit güç kavramından bahsediyorum, buna rağmen doğrudan sistematik çözümler önermiyorum.” (BT/CA/SD)

bu bir sinema yazısı değildir

2009-10-11T13:43:00.001+03:00

LARS VON TRIER’in Önlenemez Kadın Nefreti Işığında Gynocide Terimine Kısa Bir Bakış

‘Femicide’ Lars von Trier‘in son filmi ‘Antichrist’ da kullanılan şekliyle ‘gynecide’ , dar anlamıyla kadınların erkekler tarafından ‘mysgonist’ (kadınlardan nefret) temelli olarak öldürülmeleri anlamına gelirken , geniş anlamıyla kökenleri, erkek egemen toplumda bu egemenliğin dayatılmaya devam etmesini sağlamak için kadınları ezen mekanizmanın yöntemlerinden sadece biri olmaya kadar gidiyor. ‘Genocide’ (ırka dayalı öldürme), homicide (cinsiyet ayrımı olmadan insan öldürme), yasalarla daha net çerçevesi çizilmiş öldürme türleriyken, femicide’in yasal dayanakları ya yok ya çok zayıf, ya da yine kadının alehine şekilde belirlenmiş durumda. ‘Femina’ latince kadın ya da dişi, ‘caedere’ yine latince öldürmek kelimelerinden türeyen femicide yerine Lars von Trier’in senaryosunda tercih ettiği ‘gynocide’ bu kez yunanca ‘gyneka’ kadın kelimesini kullanıyor, her iki kelimenin de sözlük anlamı aynı.
Gynocide teriminin kullanımı hala çok yaygın değil, sadece akademik çevrelerde kullanılıyor, üzerinde çok fazla politik tartışma da yok. Hatta akademik çevreler gynocide yerine ‘gendercide’ ( cinsiyete dayalı öldürme) terimini ön plana çıkartıp kadın öldürmekten bahsederken gendercide demeyi tercih ediyorlar. Tabii bunu nedeni sadece gendercide’ın kulağa hoş gelmesinde kaynaklanmıyor, erkeklerin kurduğu erkek egemen toplum yapısının, kadınların hareketlerini, duygularını ve davranışlarını kontrol altında tutabilmek için onlara karşı yöneltilen yönelttiği şiddeti aktif olarak kabul etmeyi reddedip, gynocide’i doğası gereği tabu olarak görmekten kaynaklanıyor.
Gynocide uygulaması erkek egemen toplumun ta kendisi kadar eskiyken, terimin kullanımı sadece 1970’lerde başlıyor. ‘Carol Orlock’ 1974 yılında bir gynocide antolojisi yazıyor ve bu terimi ilk kez kullanıyor. Yazdığı antoloji hiç bir zaman basılmasa da, 1970’lerin feminist hareketiyle kullanıma giriyor. Yeni bir şiddet türü olmayan, tarihin başlangıcından beri var olan gynocide sadece kadın olduğu için öldürme eylemi gerçekleştirildiğinden çıkış noktası olarak şiddetin de en ekstrem örneği.
16. ve 17. Yüzyıllarda kadınlar cadılık yaptığı, yani şeytan oldukları için cezalandırılıp öldürüldüler. Modern çağda ise genellikle töre ya da namus maskesi altında gynocide’e maruz kalıyorlar. Bunun dışında, Çin, Kore ve Hindistan gibi Asya ülkelerinde doğan kız çocukları sadece kız oldukları için öldürülebiliyor. Ayrıca eline silah alan bazı erkekler de gelişigüzel katliam yapmak istediklerinde silahı genellikle kadınlara yöneltiyorlar. Doğrudan gynocide hariç, dolaylı yoldan gynocide teriminden de bahsedilebilir, mesela kadının doğurganlık ve cinsel haklarını manipüle ederek (kadın sünneti, zorla ve sağlıksız koşullarda kürtaj) , veya doğrudan aç ve ilgisiz bırakıp ölüme terketmek gibi.
Bireysel ve tamamen nedensiz gerçekleşen gynocide’i kadınların artık cadı ya da şeytan olduğu için öldürmeyen modern çağda, kendi içinde sınıflandırmak mümkün, aile içi şiddetten kaynaklanan en yoğun uygulanış şekli hariç, kadının eşcinsel olduğu için öldürüldüğü ‘lesbicide’, renginden dolayı öldürüldüğü ırkçı gynocide, ve henüz adı konmayan ama son yılların bir olgusu olan bile bile HIV mikrobu bulaştırma gibi. Lesbicide, erkeklerin dayattığı davranış tarzını doğal olarak doğrudan reddeden ve bu şekilde erkek üstünlüğü ve baskısını tehdit eden lezbiyenlerin öldürülüşü, gazetelerde her ülkede yılda en az bir kez okuduğumuz bir üçüncü sayfa haberi.
Erkek egemen toplumun dayattığı kadının yeri evidir söyleminin en ironik yönü, kadınların genelde evde öldürülmesi. Basın’ın gynocide’e yaklaşımı da genelde, pornografik ve maço bir dil takınarak, kadını provokatif, teşhirci ve tahrik edici olarak tasvir etme ve bu tarz haberlerle erkek okuyucuyu eğlendirmeye yönelik. Yasalar da basının bu yaklaşımının hemen yanıbaşında duruyor, namusumu temizledim o yüzden öldürdüm diyen erkeklere bu yalanlarından ötürü suçlu dahi olsalar, pek çok ülkede ya ceza verilmiyor ya da ceza indirimi uygulanıyor. Pek çok hukuki sistem kadını provokasyon yapmakla , bu yüzden dolaylı da olsa asıl suçlunun kendisi olduğu yöneliminde.
Teknoloji bile kadının seksüel üretimi aleyhine ve dolaylı gynocide’ine yönelik olarak gelişiyor. 1960’larda icat edilen doğum kontrol hapı zorlayıcı bir baskı unsuru olarak kadına dayatılırken, doğacak bebeğin cinsiyetini belirleme, kadını cenin aşamasında yok etmek için icat edilmiş bir teknoloji.
Din olgusu da kadına ikinci sınıf cins muamalesi yapması, aileyi ve namusu riyakar ve ikiyüzlü bir şekilde kutsallaştırıp kadını eve hapsetmesi ve zina adı verilen ve suç olarak kabul edilen evlilik dışı cinsel ilişki de İran İslam Cumhuriyeti ve Suudi Arabistan Krallığı gibi ülkelerde ölüm cezasını genellikle sadece kadına vererek, devlet eliyle gynocide işliyor.
Gynocide’e bu kısa bakışın ardından Lars von Trier’in 2009 yapımı son filmi ‘Antichrist’te filmin temeli olan kadının öldürülmesi ‘gynocide’ olayına bakacak olursak. Filmde sanal olarak işlenen suçun köklerini aynı yönetmenin diğer filmlerinde özellikle ‘Dalgaları Aşmak’ (1996) ta bulmak mümkün, bu filmde de kadın, sakat kocasının arzusuyla önüne gelenle cinsel ilişkiye giren bir aptal fahişeye dönüştürülmüş, iyileşmesi imkansız sakat koca sıradan von Trier filmi anlamsızlığıyla birden ayağa kalkıp ilk iş olarak kadınları ilgisizliğe mahrum ederken , aptal fahişe kadın sıradan bir gynocide kurbanı olup, kadın olmanın cezasını ödemişti. Bir başka Lars von Trier filmi 2002 tarihli ‘Karanlıkta Dans’ın aptal kadın karakteri de, aptallığın özellikle kadınlara has olduğu yönetmence öne sürüldükten sonra, aptal kadınlara acımayın düstürüyle suçsuz olduğu halde darağacına gönderilmiş, seyiricinin ölüm sahnesini baştan sona seyredip hazza ulaşması beklenirken, gynocide’in anlamını daha iyi açıklayamayacak doğrudan örneği von Trier tarafından bir başyapıt estetiği ile sinefillere sunulmuştu.
2009 yapımı Antichrist ile Lars von Trier’in eğer varsa nedenlerini bilemeyeceğimiz, yoksa kaygımızın daha da arttığı kadın nefreti önlenemez yükselişini sürüdürüp dayanılmaz bir doruğa erişiyor. Melek gibi bir adam ve gözkamaştırıcı bir estetikle ilmek ilmek işlenen filmin şeytanı kadın. Filme yerleştirilen ipucları kadının şeytan olduğunu anlatıp dururken, 16. yüzyılda yaygın olarak yapılan cadı avlarını ve kadınların sırf kadın oldukları için yakıldıkları direkleri 21. yüzyıla taşıyor.

Penseur Nomade

2009-09-28T00:58:00.003+03:00

'Longtemps, je crois, cette oeuvre tournera au-dessus de nos tetes (...) Mis un jour, peut-etre, le siecle sera deleuzien...' Michel Foucault

Mis au-dela, il la considérait comme un probable maniere pour Foucault de saluer chez lui une pratique pure, diercet et sans complexe de la philosophie : '' C'est peut-etre cela que voulait dire Foucault: Je n'étais pas le meilleur, mais le plus naif, un sort d'art brut, si l'on peut dire: pas le plus profond, mais le plus innocent ( le plus dénué de culpabilité de faire de la philosophie).' Ce sont sans doute cette ' naivité' et cette ' innocence' qui font avant tout la singularité de Deleuze dans son époque. Ainsi, a ceux qui, dans les années 1960, annoncent régulierement la ' mort de la philosophie' ou la 'fin de la metaphysique' .

'La philosohie a une fonction qui reste parfaitement actuelle, créer des concepts.' Pourparlers

Deleuze nait le 18 janvier 1925 a Paris, ou il passe son enfance, dans le XVIIe arrondissement.
En 1948, Deleuze est reçu a l'agrégation de philosophie.
Il soutient sa these de doctorate d'état en 1968. Maurice de Gandillac dirige Difference et répétition, sa these principale, et Ferdinand Alquié sa these secondaire, Spinoza et le probleme de l'expression.

Il rejoint le mouvement fondé par Foucault, le Groupe d'information sur les prisons (GIP), et participe aux manifestations antijudicaires du moment.

penseur nomade

Çıkıyorum Aşkım

2009-09-28T00:33:00.003+03:00

çıkıyorum aşkım
soğuk burası, ya orada?
saçlarımı çekiştiriyorum ellerimi,
kurdeleleri açıyorum,renkli kalemler,
gülücükler - bak :ağrı geçti gitti
vucut çağırmıştı onu
vücut bekler - ister/ değişmek istedi
aynı kaldı (ama acı değiştirecek onu)
ve sonra gidecek, bir başkası
görüyor musun? renkli bir
kesikten/ ve sonra bir merdiven
(SIYAH)
(yanlış pencere)
tekrar başla -
çıkıyorum aşkım

['darling i'm clearing up' translated from p.i.'s own english translation by cemal akyu z. photo by c.a., athens, ix.2009]

http://felledtrees.blogspot.com/

BAHÇE

2009-09-28T00:28:00.003+03:00

Bu adam O’nun içindi

Tıpkı batık heykelin deniz;

rüzgarın, kurumaya asılan elbise için olduğu gibi

Vücutları, toprağı ve suyu

aynı bahçenin

Rüzgar elbiseyi uçurdu

- taşı deniz harap etti,

Bahçeyse duruyor

Meyvesiz – ama her sabah

ıslak buluyor toprağını

Bahçe bekliyor

['the orchard' translated from p.i.'s and s.bacigal's english translation by cemal akyuz. photo by p.i. - sultanbahce, ix.2003 ]

http://felledtrees.blogspot.com/

Y luego no hay nada / GILLES DELEUZE

2009-09-28T00:14:00.003+03:00

Alcanzar una sobriedad qué solo puede llegar tarde que es la filosofia la busqueda de qué es la fiolsofia, ante todo encuentro muy algere, ponerme a mi edad a investigar, qué es la filosofia, tener la impression de que lo sé y de que soy el unico que lo sabe, y que si me muriera atrepellado por un autobus, nadie podria saber que es la filosofia.
Se trata de cosas sumamente agradables para mi, pero ahora. Habria podido hacer un libro sobre qué es la fiosofia, hace 30 años, sé que habria sido muy... que habria sido un libro muy...
...Demasiado pesado?
... muy diferente de lo que concibo ahora. Pues quisiera alcanzar una especie de sobriedad tal que... si bueno, podria conseguirlo o no, pero sé que es ahora cuando tengo que concebirto. Antes no habria sabido hacerlo. Ahora pienso que soy capaz de hacerlo. Si , pero en todo caso no tendra nada que ver, enfin

L'abécédaire de Gilles Deleuze avec Claire Parnet

παναγιωτης ιωαννιδης

2009-09-20T15:35:00.004+03:00

bir kez daha

sürüyorum geceleyin
sorgulayan bir karanlık

bir kez daha beyaz tüy
düşüverir pis mucura
- ani bir mücevher
sorgusuz sualsiz gögüste

παναγιωτης ιωαννιδης

çeviren: cemal akyüz

http://felledtrees.blogspot.com/2009/09/bir-kez-daha.html

11 B

2009-09-11T11:20:00.001+03:00

http://www.ucansupurge.org/

Kadınların 12 Eylül mektupları İstanbul’da

http://www.iksv.org/bienal11/

Uçan Süpürge'nin Bienal Etkinliği

Mayıs ayında 12. Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali kapsamında Ankara’da düzenlenen “Kadınlar Saçlarını Çözüyor/12 Eylül Mektupları” başlıklı sergi sonbaharda İstanbul’da… Uluslararası İstanbul Bienali’nin paralel etkinliklerinde yer alacak sergide, kadınların kaleminden 12 Eylül mektupları, kadın sanatçılar tarafından okunacak.

Gerçek veya kurgusal anlatılar üzerinden bir döneme ayna tutmayı, farklı hikayeleri bir araya getirerek 12 Eylül’ü hatırlamayı ve hatırlatmayı amaçlayan “Kadınlar Saçlarını Çözüyor/12 Eylül Mektupları” sergisi, 1-10 Ekim tarihleri arasında Uluslararası İstanbul Bienali kapsamında garajistanbul’da açılacak.

Türkiye’nin pek çok ilinden kadınların farklı araçları kullanarak ve farklı formlarda hazırladıkları mektupların yer aldığı bu sergi, ziyaretçilerin ‘o anda ve orada’ yazacakları mektupların da dahil edileceği interaktif bir sergi olacak.

Ayşegül Devecioğlu, Gülden Treske, Halime Güner, Latife Tekin ve Umut Tümay Arslan’dan oluşan jürinin seçtiği mektuplar ilk olarak Ankara’da 12. Uçan Süpürge Kadın Filmleri Festivali’nde sergilenmişti. Uçan Süpürge, sanatçı kadınlar tarafından okunacak mektuplarla doğaçlama performanslara da sahne olacak bu sergiyi İstanbul’un ardından başka kentlere de taşımak istiyor.

Deniz Mukan ve Ayşegül Devecioğlu’nun küratörlüğünde gerçekleşecek “Kadınlar Saçlarını Çözüyor/12 Eylül Mektupları” sergisi 1 Ekim Perşembe günü saat 18:00’de açılacak ve 10 Ekim’e kadar garajistanbul’da görülebilecek.

Tarih & Saat: 1-10 Ekim 2009 (Açılış Kokteyli 1 Ekim saat: 18.00)

Yer: garajistanbul

Adres: Tomtom Mahallesi, Yeni Çarşı Caddesi, Kaymakam Reşat Bey Sokağı, No: 11 A Galatasaray-Beyoğlu/İstanbul

Ayrıntılı bilgi için:
Uçan Süpürge
0 312. 427 00 20

LE TOURNESOL / Edward Steichen

2009-09-11T01:06:00.006+03:00

Le Tournesol 1920

Steichen is painting flowers near
Paris and says if he keeps on
some day he may do something
worth looking at....

Steichen çiçekler yapıyor yaknlarında
Paris'in ve eğer devam ederse
bir gün bakmaya değer bir şeyleri
olacağını söylüyor...

poet Carl Sandburg, Edward Steichen's brother-in-law

Sunflower seeds 1920

Gloria Swanson

LOTUS

iri güller

1879'da Luksemburg'da doğdu, küçükken Milwaukee'ye taşındı. Okulu bitirmedi, yaratıcı ressamlık ve fotoğrafçılık yapmaya başladı; bir litografi atölyesine çırak oldu. American sanat hareketi tonalism den etkilendi, şafak sökerken ya da güneş batarken çektiği fotoğraflar, düşük yoğunluklu, ışığa boğulmuş, mavi, yeşil, kahvereng ve gri tonlarda doğa manzaralarıydı. 1901'de Paris'te kısa bir süre resim çalışsa da 1902'de New York'a döndü ve fotoğrafçı Alfred Stieglitz ile beraber Photo-secession hareketini başlattı. Amaçları fotoğrafı güzel sanatların bir dalı olarak tescil ettirmekti. 1906'da ailesi ile beraber Paris yakınlarındaki Voulangis köyüne taşındı. Savaştan sonra çiçek resimleri ve yakın plan çiçek fotoğrafları çekti. Kübizmden çok etkilenmişti, ama sanatında kullandığı akım postcubist sanat tarzı precisionism oldu. En önemli resmi Le Tournesol, net bir şekilde çerçevelenmiş, sert hatlı ve parlak formların oluşturduğu bir ayçiçeği resmiydi. Resimleri bir gün tarlada yaktı ve kendini tamamen fotoğrafa adadı. 94 (1973) yaşına kadar yaşadı.

YEŞİLLER

2009-09-10T23:34:00.001+03:00

http://www.yesiller.org/

http://yesilgazete.org/

CHEAP ART

2009-09-03T14:37:00.001+03:00

http://www.cheapart.gr/en/index.htm

Oedipus and the Sphinx after Ingres, 1983

2009-09-01T15:31:00.005+03:00

'Ingres'in Odipus ve Sfenks'i' Francis Bacon 1983
Sintra Modern Sanatlar Müzesi, Lizbon

Gilles Deleuze : Francis Bacon, Logique de la Sensation 1981 / Duyumsamanın Mantığı 2009

2009-09-01T15:09:00.018+03:00

"My painting is a representation of life, my own life above all, which has been very difficult. So perhaps my painting is very violent, but this is natural to me."

"It came to me as an accident. I was attempting to make a bird alighting on a field. And it may have been bound up in some way with the three forms that had gone before, but suddenly the line that I had drawn suggested something totally different and out of this suggestion arose this picture. I had no intention to do this picture; I never thought of it in that way. It was like one continuous accident mounting on top of another."

We are born with a scream; we come into life with a scream, and maybe love is a mosquito net between the fear of living and the fear of death.

Önsöz

philopeinture resim felsefesi
pictophilosophie felsefenin resmi

Bu yüzdendir ki bu eseri, her bir kitabın bir düzensizlik yaratma işlevi taşıdığı ‘Felsefi Düzen’ dizisinde yeniden yayınlamaya karar verdik. Özellikle de bu kitabın böyle bir işlevi var.

1. Bölüm
Yuvarlak, Pist

Şüphesiz ki en büyük başyapıtların çoğu tek bir tuval üzerine yapılmış belli sayıda figürden meydana gelmektedir, her ressamın da bunu yapmak istediği ortadadır... Ancak bir figürden diğerine geçerek zaten anlatılan hikaye daha o anda resmin kendi kendine eylemde bulunması imkanlarını da yoketmiş olur.

apto dokunmak (yunanca)

Kendi tenlerinin içinden, melon şapkaları ve şemsiyeleriyle birlikte beliriverecek figürler yapmabilecek yetenekte olmayı ve bunları Isa figürü kadar dokunaklı hale getirmeyi umarım.

André Bazin : Ayırdedilemez sessel öğeler nadirdir. Aksine Tati’nin bütün ustalığı netliği netlikle yıkmaya çalışmasındadır. Diyaloglar anlaşılmaz değil, göstergesizdir ve göstergesizlikleri belirginlikleri yoluyla ortaya konmaktadır. Tati bunu planlar arasındaki yoğunluk ilişkilerini biçimsizleştirerek başarır.

2. Bölüm
Eskinin resmiyle figürasyon arasındaki ilişkiler üzerine not

‘Tanrı yoksa her şey mübahtır’ dememek gerekir. Bunun tam tersi geçerlidir. Çünkü Tanrıyla birlikte her şeye izin vardır. Her şeyin izinli olması Tanrıyla mümkün olur. Sadece ahlaki olarak, şiddet ev kötülüğün her zaman kutsal bir açıklaması olduğu için değil.

Bir oyun olarak modern resim için figürasyonun reddinin daha kolay olacağı da söylenemez. Aksine modern resim, daha ressam çalışmaya başlamadan tuvalin üzerinde bulunan klişeler ve fotoğraflar tarafından işgal edilmiş, kuşatılmıştır.
Fotoğraf görünen şeyin bir figürasyonu değil, modern insanın gördüğü şeydir. Sadece figüratif olduğu için değil, görme üzerinde, dolayısıyla resim üzerinde egemenlik iddası taşıdığı içinde tehlikelidir.

4. Bölüm
Beden. et ve zihin: Hayvan-oluş

Gölge, beslediğimiz bir hayvan gibi bedebden kaçıp kurtulur.

Et tenin ölmüş olanı değildir, tüm acıları taşımış ve yaşayan tenin tüm renklerini üzerine almıştır. Tüm o çırpınmlaı acılar ve kırılganlık, ama aynı zamanda rengin ve cambazlığın çekici icadı. Bacon ‘hayvanlara acıyın’demez, daha ziyade, acı çeken tüm insanlar birer et parçasıdır, der. Et, insan ile hayvanın ortak bölgesi, ayırdedilemezlik bölgesidir, ressamın kendini, dehşetini ya da merhametinin nesneleriyle özdeşleştidrdiği durumun kendisi, ‘olgusudur’. Kuşkusuz ressam kasap rolündedir, fakat Çarmıha Gerilmiş olan için hazırladığı etiyle, bu kasap dükkanında sanki kilisedeymiş gibi durur ( Resim 1946). Bacon ancak kasap dükkanlarında dindar bir ressamdır. ‘Mezbahalar etle ilgili imgeler beni her zaman çok etkilemiştir, bunlar benim için Çarmıha Gerilmenin ifade ettiği her şeye yakından bağlıdır. Şüphe yok ki biz etten oluşmuşuz, güç halindeki iskeletleriz. Kasaba gittiğimde neden orada, o hayvanın yerinde olmadığım sorusu beni her zaman şaşırtmıştır.
...hayvanların bile insandan oluştuğuna, bizlerin suçludan ya da sürü hayvanından oluştuğumuza dair çok canlı bir fikir...

Acı çeken insan bir hayvan, acı çeken hayvan bir insandır. Oluşun gerçekliğidir bu.

5. Bölüm
Özetleyici not, Bacon’un farklı dönemleri ve yanları

Bacon, burada kesinlikle tevazu göstermektedir ; belki de şimdiye kadar resmedilmiş gülümsemelerin en güzelleri ona aittir.

Papa 1954

Asla başaramamış olsam da daima gülümsemeyi resmetmek istedim.

Alice au pays de merveilles; altıncı bölüm: yavaşça kayboldu... hayvanın diğer kısımları çoktan kaybolmuş, en sona gülüşü kalmıştı.

6. Bölüm
Resim ve duyumsama

Figürasyonu yani hem illüstratif hem naratif olanı aşmanın iki yolu vardır: biri soyut biçime diğer is figüre doğru giden iki yol. Cézanne figüre giden yola basit bir ad verir: duyumsama. Figür, duyumsamayla ilişkili duyulur biçimdir, doğrudan doğruya sinir sistemine etki eder, yani tene. Soyut biçim ise, beyin dolayımıyla işlediğinden kemiğe daha yakın olan beyne hitap eder.

Duyumsama resmedilmiş olandır.

Bu Bacon'ı Cézanne' a bağlamanın en genel yoludur: duyumsamayı resmetmek veya Bacon'ın Cezanne'ınkine çok yakın bir ifadeyle söylediği gibi, olguyu kaydetmek.

7. Bölüm
Histeri

Insan suratı henüz yüzünü bulamadı.

Yaşamda organsız bedenin anlam veremediğimiz pek çok eğilimi vardır (alkol, uyuşturucu, şizofreni sado mazoşizm vs.).

hiperestezi aşırı duyarlık

Mevcudiyet, mevcudiyet: bir Bacon tablosu karşısında akla ilk gelen söz. Bu histerik bir mevcudiyet olabilir mi?

Histerik olan, histeriye kapılan ile histerikleşen arasında bir fark yoktur. Bacon mizahi bir biçimde, 1953 yılında yaptığı bir portresinde, 1953 yapımı insan başında, 1955 yapımı Papa'da resmettiği histerik gülümsemenin o an çok gergin neredeyse histerik durumdaki modelinden ileri geldiğini ifade edebilir. Fakat histeriye kapılan sadece model değil, tablonun bütünüdür.

Beckett ve Bacon birbirlerinin eserlerinde kendini görmek için fazlaca yakındır.

Michel Leiris, Bacon’daki ‘mevcudiyetin’ bu eylemi üzerine güzel bir metin yazmıştır: Ce que m’ont dit les peintures de Francis Bacon

Söz konusu olan ne tür bir histeridir? Bacon’ın kendisinin mi, ressamın veya resmin kendisinin mi, yoksa genel olarak resmin histerisi mi?

Pek çok yazar ve hatta müzisyen sayılabilecekken (Schumann ve parmak kasılması, çalarken mırıldanma...) neden özellikle (histerinin) resimde olduğunu söylüyoruz? Aslında söylemek istediğimiz resim ile histeri arasında özel bir ilişki olduğudur.

Cézanne: Yaşam korkutucudur der, ama bu haykırışta bile çizginin ve rengin tüm neşesi yükselir. Resmin sinirsel iyimserliğe dönüştüğü şey, beyinsel kötümserliktir.

Müziğin bedenlerimizi derinlemesine katettiği, midemizi, ciğerlerimizi. vs. kulağa çevirdiği ortadadır. Müzik bedenlerimizde dalga ve sinirsellik yaratmakta ustadır.
Onları etten ve kemikten sıyırır.

Gözümüzün gözü doymaz, azgınlığı dinmez.

Requiem’in timpani darbeleri kanatlanmış, heybetli, tanrısaldır ve şaşkın kulaklarımıza fısıldadığı yegane şey, bizzat Stendhal’in sözleriyle söyleyecek olursak, kesinkes öbür dünyayla ilgili bir varlığın gelişidir. Bu yüzden müziğin klinik özü histeri değildir, ve kendini hala dörtnala giden bir şizofreniyle karşılaştırır. Müziği histerikleştirmek için, ona renkleri eklemek, sesler ve renkler arasındaki karşılıklılığın ilkel ya da rafine bir sisteminden geçmek gerekir.

8. Bölüm
Kuvvetleri resmetmek

Bacon, ölüme inanan bir ressam değildir. Figüratif sefilcilikle dolu, ama giderek daha da kuvvetlenen bir yaşam figürü için çabalayan bir resim. Beckett ve Kafka kadar Bacon’a da saygı duymamızı gerektiren şey şudur: Üçü de, dehşeti, sakatlanmayı, protezi, düşüşü ve ıskalanmışı temsil ettikleri anda, diretmeleri ve mevcudiyetleri yüzünden iflah olmayacak figürler çizmişlerdir. Yaşama, son derece doğrudan, yeni bir gülme yetisi bahşetmişlerdir.

Temel yaratılışınız tümüyle ümitsiz de olsa sinir sisteminiz iyimser bir kumaştan yapılmış olacaktır.

9. Bölüm
Ikililer ve triptik

Aslında bellek çok fazla söz konusu ediliyor değildir. (Proust’takinden daha az).

Triptiklerde, özelllikle orta panoda sık sık çiftlenmiş figürler görülür.

Ayrılmış bölümler arasında bir ilişki olması gerekir, ama bunu mantıksal ya da naratif bir ilişki olması gerekmez. Triptik hiç bir ilerleme sunmaz , hiç bir hikaye anlatmaz, dolayısıyla yapması gereken, çeşitli figürler için ortak bir olgu doğurmaktır. bir matter of fact çıkarmaktır.

10. Bölüm
Not: Triptik nedir?

Inmekte olan şey etkin olandır, etkin olay şey düşüştür.

Düşüş için bir mücadele fikri de buradan gelir. ‘Elleri başlarının üzerinde istemsiz bir şekilde birbirine değmişti. Ve daha o anda bir hışımla aşağı indi elleri. Bir süre ikisi de dikkatle kenetlenmiş ellerine bakakaldı. Bir anda düştüler hangisinin diğerinin dengesini bozduğu pek belli değildi, sanki onları tepetaklak eden kendi elleriydi.’

Gombrowicz La Pornographie ( Ayrıntı yayınları 1998)

Demek ki triptiğin, üç panonun birarada varoluşu şeklindeki zorunluluğunu kuran bu yasaları şöyle özetleyebiliriz : 1 – Üç ritmin ya da üç ritmik figürün ayırdedilebilmesi; 2- Tablonun içinde bir tanık-ritmin,tanığın dolaşımıyla birlikte varlığı (görünür tanık ve ritmik tanık); 3- Etkin ritmi temsil etmek için seçilmiş olan karaktere göre ortaya çıkan tüm varyasyonlarla birlikte, etkin ve edilgen ritminin belirlenmesi.

Merkeze tek anlamlı bir rol atfetmezler.

Nihayet Bacon’da triptikten başka bir şey yoktur. Tecrit edilmiş tablolar bile, az ya da çok görünür biçimde triptik olarak oluşturulmuştur.

11. Bölüm
Resmetmenin öncesindeki resim

Ressamın beyaz bir yüzey karşısında olduğunu düşünmek hatadır. Figüratif inanç bu hatadan kaynaklanır: Ressam gerçekten beyaz bir yüzey karşısında olsaydı, model işlevi gören dış bir nesneyi orada yeniden üretebilirdi. Halbuki üretemez. Ressamın kafasında veya etrafında atölyesinde pek çok şey vardır. Her şey o daha işe başlamadan kimisi sanal kimisi gerçek olarak zaten tuvaldedir.

Klişe olarak adlandırabileceğimiz tüm bir şeyler kategorisi o daha başlamadan çoktan tuvali kaplamıştır.

12. Bölüm
Diyagram

(pek çok çağdaş ressam gibi Bacon’da eskiz kullanmaz). Bu hazırlık çalışması görünmez ve sessiz, bununla birlikte hayli yoğundur. Böylelikle resmetme edimi, bu çalışmaya göre bir olay-sonrası (histeresis) gibi görünür.
Peki bu resmetme edimi nelerden oluşur? Bacon onu şöyle tanımlar: rastgele imler yapmak (çiziler-çizgiler); çevreleri veya bölgeleri (lekeler-renkler) temizlemek, süpürmek veya bezle silmek; farklı açılardan ve çeşitli hızlarla boya fırlatmak.

Cézanne’ın ‘uçurum’u veya ‘felaket’i ve bu uçurumun ritme yer açma ihtimali; Paul Klee’nin ‘kaos’u, kayıp ‘gri noktası’ ve bu gri-noktanın ‘kendi üzerinden atlama ve duyulur boyutlar açma ihtimali... Tüm sanatlar içinde resim, zorunlu olarak, ‘histerik olarak’ kendi felaketiyle bütünleşen ve o andan itibaren kendini ileri doğru bir kaçış olarak kuran tek sanattır. Diğer sanatlarda felaket ancak onlarla birleşik durumdadır. Oysa ressam, felaketin içinden geçer, kaosa kenetlenir, ve bundan çıkmaya çalışır.

plastik alfabe

‘Modern insan, dışarısı tarafından sağır edildiği için dinginliği ister.’

Pollock'ın çizgisi, Morris Louis'in lekesi. Bu kuzey lekesidir, gotik çizgidir.

Kandinsky'de geometrik soyut çizgilerin yanında kontursuz göçebe çizgiler vardır.

Pollock'la birlikte çizi-çizgi, leke-renk, işlevlerinin sonuna kadar gidecektir. Bu artık biçimin bir dönüşümü değil, hatlarını ve parçacıklarını bize teslim eden maddenin öğelerine ayrışmasıdır.

Action painting çok başka bir şey yapar: Klasik tabiyeti tersine çevirir, gözü ele tabi kılar, göze eli dayatır, ufkun yerine bir zemin koyar.

(Pollock'un tablolarından biri 'gotik' adını taşır.

Kandinsky soyut resmi 'gerilim' üzerinden tanımlıyordu ama Bacon'a göre, gerili, soyut resimde en fazla eksik olan şeydir.

14. Bölüm
Her ressam resim tarihini kendince özetler...

eğer yargılayan gözlerin hala bir pusulası varsa da, işlemi yapan el ondan kurtulasını bilir.

15. Bölüm
Bacon'ın katettiği yol

Bacon her şeyden önce Mısırlıdır denebilir. Burası onun ilk uğrağıdır. Bir Bacon tablosu öncelikle Mısırlı bir sunuma sahiptir.

...beni her şeyden daha çok heyecanlandıran şey portredir, modern portre. Onu da renkle bulmaya çalışıyorum. Van Gogh 1890

Bacon, Van Gogh ve Gauguin'den beri en büyük renkçilerden biridir. Söyleşiler'de ısrarla rengin özelliği olarak 'açık tona' davet etmesi bir manifesto niteliğindedir.

16.Bölüm
Renk üzerine bir not

Bacon'ın resmindeki üç temel öğenin armatür veya yapı, Figür ve kontur olduğunu görmüş olduk.

zayıf derinlik

Hatta Kırık tonlar, figürün tonunu oluştururlar.

Büyük erkek sırtı 1970

17. Bölüm
Göz ve el

I'm changing my shape, I feel like an accident

Bir et, geniş bir erkek sırtı, bunlar içn Bacon'a ilham veren Michelangelo'dur. Ve o zaman da hala bedenin özellikle yapay tavırlara girdiği, ya da acı, sıkıntı ve çabalamanın altında büküldüğü izlenimine kapılırız.

My List - best 15 films of the past 15 years

2009-08-30T12:28:00.004+03:00

Sinema Dergisi için son 15 yılın en iyi 15 filmi listem :

1-Todo Sobre Mi Madre - Pedro Almodovar-1999-Spain
2-Hable Con Ella - Pedro Almodovar-2003-Spain
3-the Island - Pavel Lungin-2007-Russia
4-Karamazovi-Petr Zelenka-2008-Czech Rep.
5-Of Fathers and Sons - Vladimir Michalek-2008-Czech Rep.
6-Zemanı Berayi Mesthi Asbha- Bahman Ghobadi-2001-Iran
7-Audieu,Planches Des Vaches-Otar Iosselini-1999-France
8-In Memoria Di Me- Saverio Costanza-2006-Italy
9-Swing-Toni Gatlif-2002-France
10-Jana's Friends-Arik Kaplun-1999-Israel
11-Brokeback Mountain-Ang Lee- 2004 - US
12-Lundi Matin-Otar Iosselini-2002-France
13-Gouttes d'eau sur Pierre Brulante-François Ozon-2000-France
14-Sugar - John Palmer-2004-US
15-Eagle vs. Shark-Taika Waititi-2007- New Zealand

Αγιογραφία

2009-08-26T22:00:00.006+03:00

Βρεφοκρατούσα , erken 1800'ler

Agia Teodora and Pelagia : 2007, Kyriakos. Αγιο Όρος, Aynaroz dağı

Saint Ioannis Prodromos: 1850'ler Corfu adası

ΦΘΗΝΗ ΤΕΧΝΗ / ΚΥΡΙΑΚΟΣ

2009-08-26T20:11:00.006+03:00

Berlin, Hacheter Markt

Ici la nuit verte est immense - SARKIS

2009-08-26T11:37:00.002+03:00

www.sarkis.fr

DIREN ISTANBUL

2009-08-14T14:00:00.002+03:00

http://direnistanbul.wordpress.com/

παναγιωτης ιωαννιδης PANAYIOTIS IOANNIDIS

2009-08-12T14:51:00.006+03:00

BAHÇE

Bu adam O’nun içindi

Tıpkı batık heykelin deniz;
rüzgarın, kurumaya asılan elbise için olduğu gibi

Vücutları, toprağı ve suyu
aynı bahçenin

Rüzgar elbiseyi uçurdu
- taşı deniz harap etti,

Bahçeyse duruyor

Meyvesiz – ama her sabah
ıslak buluyor toprağını

Bahçe bekliyor

παναγιωτης ιωαννιδης

http://felledtrees.blogspot.com/

http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-4785-2

çıkıyorum aşkım

çıkıyorum aşkım soğuk burası, ya orada? saçlarımı çekiştiriyorum ellerimi, kurdeleleri açıyorum, renkli kalemler, gülücükler - bak :ağrı geçti gitti vucut çağırmıştı onu vücut bekler - ister/ değişmek istedi aynı kaldı(ama acı değiştirecek onu) ve sonra gidecek, bir başkası görüyor musun? renkli bir kesikten/ ve sonra bir merdiven (SIYAH) (yanlış pencere) tekrar başla - çıkıyorum aşkım

παναγιωτης ιωαννιδης

ingilizce'den çeviri: cemal akyüz

HAM SANAT

2009-08-12T09:00:00.001+03:00

http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=5320

Orange by Tuncay Durmus

2009-08-10T14:21:00.003+03:00

a short story by Tuncay Durmuş

ORANGE

The above mentioned person entered our orange orchard on October 10th, 1995 for the first time. He described his urge to jump all the time, to damage trees, to carry energy drink in plastic bags and his unbearable desire to paint. He also happened to have the same feelings in different orchards for the last two weeks.
We were informed that he seriously damaged the vineyards in the hills. He pulled the vines by their roots and planted basil instead, and he tried to hybridize them. The owner of the vineyard attacked him with his three sons and the youngest son was hospitalized after badly injuring his left arm in the fight.
The person said that he has been in similar situations for the last three years, In the beginning, he was able to control his feelings by damaging the plants in his own backyard, with time that was not enough. He began cutting his clothes with a chainsaw, and he relaxed by sticking the pieces to his cupboards, making the 2 by 5 metre cupboards colourful. His grandmother's hope chest was opened especially for red salt to add to his food without him knowing. However he found the food too salty and asked them to cut the salt, and now he has eaten without salt for three years.
Then his anxiety and suspicion increased. He left for a holiday with his family, thinking he would only get better. Approximately three days ago his wife called their relatives from Bursa. She explained in tears that they were alone, the kids cried all the time, her husband has taken the car and left. She asked the relatives to come and pick them up. The relatives immediately sent a driver to Bursa.
The person went to the Kale district of the city of Antalya after leaving his family. He sold his luxury car for a small amount. He was picked up by a lorry driver who was carrying tangerines as he was hitching on the road. He gave his remaining money to the lorry driver and stopped at a pension which was recommended by the lorry driver. The owner of the pension was at the evening prayer. He argued with the boy at the check in desk about the price. When the owner returned from prayers he said that he was a researcher for the University, he was examining the land which he said belonged to Lykians. Then the owner gave him a room. In the night, the room was freezing cold, he opened the hot water tap to fill the room with steam, but when the drops from the steam landed on his blanket he got even colder, he left the pension secretly in the middle of the night.
The person did not remember what he had been through after that, 17 days later he was found naked by the gendarmerie near the Acipayam district of the city of Denizli. His family was informed, his miser of a brother spent a lot of money under protest to come to get him. His family became so worried, their last resort was witchcraft. In the hope of curing him, they took him to the roof, put him under a blanket and cast lead over the blanket in a frying pan.
He eventually was diagnosed with disasociative symptoms, when his insomnia increased he started to build small wooden huts in their garden. Day and night he tirelessly carried wood, nailing them to each other. When he was about to complete the eleventh hut, neighbours called the police to stop the noise. His referential and persecutive emotional disorder entered the police reports.
Last time when he entered our orange orchard again on March, 2007, he had the symptoms of insomnia, anorexia, and ability to read people's minds. It was clear that the ideas were flying around. He leaned with his leg against the tree and spoke to me : ' one, two, three, I ate the wrong orange.' They put lots of mince meat on my slice of bread and left it to dry. I was lying on the ground near the river where almost everyone had dark clothes on. I could only move a few inches by rubbing my back on the ground. My watch which I was keeping for the deluge stayed inside the observatory, and he told to the quadrant of the observatory and the geometry books to be brave. The crowd built up outside, they were about to destroy the island which we had completed in seven years by moving the stones around. They were afraid that the giant, bright mass would fall on them.
My parents closed the factory. They do not touch the books anymore. Who would want to wait in an empty saloon anyway? For that reason they are always in the living room. The ball of the pen will roll for eternity. I am not talking about a feeling. Only man and woman, against the excrement. Still middle aged. Both of their limits are obvious. To love someone else. Now some of them are still inside my bag. There are red stripes on them. They come from very far and I feel really sorry.
When his speech was finished he opened his arms and disappeared behind the trees. In his next visit, I let him lie on the divan in the garden and listened to him for hours. I calmed him down with the oranges from selected trees so he would not damage any tree or himself. When I secured his trust I increased our weekly meetings to four. His delirium decreased with time and he started to make sense in a couple of weeks. He started to make drawings. He was making monstrous faces on little bank queue papers, and drawing yellow-eyed faces on mountain ranges.
I was collecting his suicide notes from every corner of the divan. I decided to postpone our meetings for a while. I start to be very scared. Sometimes he even threatened me. I guess he was abused when he was about 10 or 12. I locked him in the depot as a solution. He is still there now, but I am not going to see him. My managerial duty at the garden is tiring enough. When I write his report everyday I try to picture his state of mind. I just prescribe his daily doses of oranges and hope that he will recover.

translation by cemal akyüz

August 2009

ISTANBUL STREET ART

2008-07-12T15:32:00.006+03:00

Judith Hermann - Summerhouse

2008-07-12T00:55:00.000+03:00

I think we spent nice winters together. Was it only one winter or several? I don’t know anymore, if it was you, you would say that it didn’t matter anyway. It was snowing, there was a freezing cold, and whenever I said that I wish I was dead, you used to look at me as if you would understand. When the sun came out, we used to go for a walk. Shadows used to grow and you used to break the ice christals from the branches and lick. When you fell on ice I used to laugh until the tears came to my eyes. We never gave any promises to each other, I also wanted it that way anyway, however, forgive me, I am still jealous of all the winters you are going to live without me.

ANNE FRANK 79 YEARS OLD

2008-06-11T14:20:00.005+03:00

Hanneli, Anne ve arkadaşları

http://www.annefrank.org/content.asp?pid=1&lid=2

ANA FRANK - diario- edicion español
pagina 170

Ojala pudiera ayudarla! Dios mío, cómo es posible que yo tenga aquí todo lo que me antoja, y que el cruel destino a ella la trate tan mal ! Era tan piadosa como yo, o más, y queria hacer el bien, iguel que yo; entonces, por qué fui yo elegida para vivir y ella tal vez haya tenido que morir? Que diferencia había entre nosotras? Por qué estamos tan lejos de otra?

No debo seguir pensando, porque no encuentro ninguna salida. Siempre vuelvo a ver sus grandes ojos, que me sueltan.

Anne Frank, nazi almanyasının bergen - belsen ölüm kampında henüz 15 yaşındayken ölmüş olmasaydı, 12 haziran 2008 tarihinde 79 yaşına basacaktı. Tek kitabı, anılarıyla çağın en büyük kadın yazarlarından biri olan bu küçük kız, bu kadar acıya nasıl katlandı anlayabilmek çok zor. Çoğunluğunu, Amsterdam da 2.5 yıl saklandığı evde yazdığı günlüğünü okumak çok zor, ama onu okumak şart, Hollanda, Italya, Avusturya, Danimarka, Belçika, Fransa gibi ülkelerde bugün yani 2008 de faşist partiler, faşist politikacılar en azından faşizan politikalar tıpkı hitler in 1933' de geldiği gibi iktidarda. Bugün günah keçisi yapılanlar yahudiler değil belki ama kaçak göçmenler, Çingeneler, ve diğerleri. Bir kaç ay once Italyan bir politikacı ülkelerine kaçak yoldan botla girmeye çalışanların botlarıyla beraber havaya uçurulmalarını teklif etti.

Anne Frank’ın günlüğünden yukarıda yaptığım İspanyolca alıntı, Anne’in yahudi arkadaşı Hanneli nazilerin eline geçtikten sonra duyduğu nedensiz suçluluk duygusu üzerine, o duyguyu asıl hissetmesi gerekenler insan olmadığı için, nazilerin yok ettiği bir kız çocuğuna acımak bile yine nazilerin yok ettiği başka bir kız çocuğunun payına düşüyor.
Dünya ne kadar acımasız,

Yarın Anne Frank’ın doğumgünü.

YVES TANGUY at MNAC

2008-02-23T23:36:00.001+02:00

spain

2008-02-23T23:35:00.001+02:00

BARCELONA

2008-02-23T23:29:00.002+02:00

ARTE CALLEJERO / BARCELONA

2008-02-08T22:12:00.000+02:00

Karagöz'le Hacivat Neden Öldürüldü?

2008-02-01T12:16:00.000+02:00

A meaning deep is in the shadow play
For him who sits on wisdom’s high throne
figures and forms pass by and fade away
then all is gone, the Ruler stays alone

by an unknown Arab poet

Gölge oyununun büyüktür anlamı
bilgeliğin yüce tahtında oturana
şekiller geçer gider solar sonra
her şey biter ve yalnız kalır oynatıcı

bilinmeyen bir Arap şairinden

KRYSTYNA FELDMAN

2008-01-16T00:19:00.000+02:00

Moj Nikifor'un efsane oyuncusu Polonyalı Krystyna Feldman , Poznan'daki evinde 90 yaşında akciğer kanserinden öldü. Tam 1 yıl önce.

(don't) DESTROY ATHENS

2007-12-22T17:12:00.000+02:00

Atina Sokak Sanatı / Street Art from Athens, Greece

2007-11-28T20:47:00.000+02:00

Güz Festivali 2007

2007-11-02T09:13:00.000+02:00

Θόδωρος Αγγελόπουλος ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ
Ελλάδα 1988
Θόδωρος Αγγελόπουλος ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ
Ελλάδα 1984
Emanuele Criasele NUOVO MONDO
Italy 2006
Israel Adrian Caetano CRONICA DE UNA FUGA
Argentina 2006
Carlos Saura CRIA CUERVOS
Spain 1975
Juan Carlos Falcón La Caja
Spain 2006
Emir Kusturica Zavet
Serbia 2007
Dusan Milic Gucha
Serbia 2007
Ongjen Svilicic Armin
Croatia 2007

Guy Môquet

2007-10-23T14:54:00.000+03:00

Ma petite maman chérie, mon tout petit frère adoré, mon petit papa aimé,
Je vais mourir ! Ce que je vous demande, toi, en particulier ma petite maman, c’est d’être courageuse. Je le suis et je veux l’être autant que ceux qui sont passés avant moi. Certes, j’aurais voulu vivre. Mais ce que je souhaite de tout mon coeur, c’est que ma mort serve à quelque chose. Je n’ai pas eu le temps d’embrasser Jean. J’ai embrassé mes deux frères Roger et Rino. Quant au véritable je ne peux le faire hélas ! J’éspère que toutes mes affaires te seront renvoyées, elles pourront servir à Serge, qui je l’escompte sera fier de les porter un jour. A toi, petit Papa, si je t’ai fait, ainsi qu’à petite Maman, bien des peines, je te salue une dernière fois. Sache que j’ai fait de mon mieux pour suivre la voie que tu m’as tracée. Un dernier adieu à tous mes amis et à mon frère que j’aime beaucoup. Qu’il étudie bien pour être plus tard un homme. 17 ans et demi ! Ma vie a été courte ! Je n’ai aucun regret, si ce n’est de vous quitter tous. Je vais mourir avec Tintin, Michels .Maman, ce que je te demande, ce que je veux que tu me promettes, c’est d’être courageuse et de surmonter ta peine. Je ne peux pas en mettre davantage. Je vous quitte tous, toutes, toi Maman, Serge, Papa, je vous embrasse de tout mon cœur d’enfant. Courage ! Votre Guy qui vous aime Dernières pensées : "Vous tous qui restez, soyez dignes de nous, les 27 qui allons mourir !"

...............................................................

anneciğim, babacığım, canım kardeşim, ben öleceğim. sizden isteğim, anneciğim özellikle de senden, cesur olmanız. ben cesurum ve benden önce gidenler gibi cesur olmak istiyorum. tabii ki yaşamak isterdim. ama bütün kalbimle ölümümün bir amaca hizmet etmesini istiyorum. jean’ı kucaklayacak vaktim olmadı. buradaki kardeşlerim roger ve rino’yu kucakladım. ne yazık ki gerçek kardeşimi kucaklayamıyorum. umarım bütün giysilerim gönderilir ve bir gün serge’in işine yarar. eminim ki bir gün onları giymekten gurur duyar. çok fazla dert verdiğim babacığım ve seni anneciğim son bir kez selamlıyorum. baba inanki bana gösterdiğin yolu takip etmek için elimden gelenin en iyisini yaptım. tüm arkadaşlarıma da son bir veda ve çok sevdiğim küçük kardeşime. ilerde büyük adam olmak için çok çalışacak.

onyedi buçuk yaşımda, hayatım kısacık oldu, ama pişman değilim, sizden bu kadar erken ayrılmak dışında. tintin ve michels’le birlikte öleceğim, sizden isteğim bana cesur olacağınıza ve acınızı hemen atlatacağınıza dair söz vermeniz.

daha fazla yazamayacağım. hepinizi bırakıyorum, hepinizi, seni anne, seni serge, sen, baba ve hepinizi çocuk kalbimle kucaklıyorum. cesaret!

sizi çok seven Guy

son söz. umarım arkada kalanlar 27'lere layık olur

SAIT FAIK / poems

2007-10-09T14:32:00.000+03:00

ONCE UPON A TIME

Some afternoons, I would sit and
write stories, like crazy !
while I write
people in my head
would go fishing,
women who make coffee
would lit the gaslamps
- In the night, in the dark, at the top of a mountain-
a miller;
would lie down to face his long sleep.
villagers would come
with their buckets
to sell their yogurt.
naked children’s feet would be in my palms
and knee-long snow in the street.
In the beginning of a bridge
I would stab anyone I want;
I would throw myself to water
from the bridges of a big city
I would feel how I would pierce the water
I would see the splash
of my fall would squirt to the bridge.

RED GREEN

the wind which carries salt to the shore
I hear that the fish walk
I listen that the seaweeds talk
Mussels cry
Love has one wing, red
it gets pierced and
bleeds
has one wing,
poison green

Give Birth Marikula

I don’t want the women pictures of old dreams;
fat and white,
enough for me, your one tooth, one golden haired leg
which is baked in the summer sun
and smoke of your afternoons in railways
the dream of the painted women
in the cafés where we had wine in winters
.. let it finish.

Neither the longing of various instects which look like peacocks
nor the ripped jackets of screaming children in the meadow.
You : smell of cucumber in your fresh teeth…
seeds of ripe tomatoes in your mouth,
watermelon and plum.

Let Marikula fill that shore
when she weaves the nets in her naked thighs
she suddenly gets the labour and make children.
They will shout at boats Marikula :
Oy Captain, stop!
Every 9 months and 10 day, boats will wait empty
for your twins.
One can not fish alone, Marikula;

My strong legged kids are from you!
Give birth Marikula, give birth!

She and I

I am running to you inside a ship
for not to die, for not to go mad.
to live, to live far from
all the traditions…

No its not, its not hot
the memory of your lips,
Its not the smell of your hair,
None of it.

the days that the biggest storms break in the world
I cant be without her
Her hand has to be in mine,
I have to look into her eyes,
I have to hear her voice,
We have to eat together
We must laugh every now and then.
I cant be without her.

Its like
bread to me, water to me, poison to me;
taste to me, sleep to me, My Girl.
I cant be without you.

translations, cemal akyuz , october 2007

Uçan Süpürge 2008

2007-10-07T00:37:00.001+03:00

http://festival.ucansupurge.org/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1

2007-10-04T00:28:00.000+03:00

SAIT FAIK

2007-09-30T18:49:00.000+03:00

Dülger Balığının Ölümü

Hepsinin gözleri güzeldir. Hepsinin canlıyken pulları kadın elbiselerine, kadın kulaklarına, kadın göğüslerine takılmağa değer. Nedir o elmaslar, yakutlar, akikler, zümrütler, şunlar bunlar?
Mümkün olsaydı da balolara canlı balık sırtlarının yanar döner renkleriyle gidebilselerdi bayanlar; balıkçılar milyon, balıklar şan ü şeref kazanırdı. Ne yazık ki soluverir ölür ölmez, öyle ki, büzülmüş böceklere döner balık sırtının pırıltıları. Benim, size ölümünü hikâye edeceğim balığın öyle parıltılı, yanar döner pulları yoktur. Pulu da yoktur ya zavallının. Hafifçe, belirsiz bir yeşil renkle esmerdir. Balıkların en çirkinidir. Kocaman, dişsiz, ak ve şeffaf naylondan bir ağzı vardır: Sudan çıkar çıkmaz bir karış açılır. Açılır da bir daha kapanmaz.
Vücudu kirlice, esmer renkte demiş miydim?
Rum balıkçıların hrisopsaros -Hristos balığı- dedikleri bu balık, vaktiyle korkunç bir deniz canavarı imiş. İsa doğmadan evvel, Akdeniz'de dehşet salmış. Bir Finikeli denize düşmeye görsün! Devirdiği Kartacalı çektirmesinin, Beni İsrail balıkçı kayığının sayısı sayılamamış. Keser, biçer; doğrar, mahmuzlar; takar, yırtar; koparır atar; çeker, parçalarmış. Akdeniz'in en gözü pek; insandan, hayvandan, fırtınadan, yıldırımdan, belâdan, işkenceden yılmaz korsanı, dülger balığının adından bembeyaz kesilirmiş.
İsa, günlerden bir gün, deniz kenarında gezinirken sandallarını büyük bir korkuyla bırakıp kaçan balıkçılar görmüş. "Ne oluyorsunuz?" diye sorunca balıkçılara; "Aman" demişler balıkçılar, "elâman! Elâman bu canavardan! Sandalımızı kırdı, arkadaşlarımızı parçaladı. Hepsinden kötüsü, balık tutamaz olduk, açlıktan kırılırız."
İsa, yalınayak, başı kabak, dülger balıklarının yüzlercesinin kaynaştığı denize doğru yürümüş. En kocamanını, uzun parmaklı elleriyle tutup sudan çıkarmış. İki elinin başparmağı arasında sımsıkı tutmuş, eğilmiş, kulağına bir şeyler söylemiş...
O gün bu gündür dülger balığı, denizlerin görünüşü pek dehşetli, fakat huyu pek uysal, pek zavallı bir yaratığıdır. Birçok yerlerinde çiviye, kesere, eğriye, kerpetene, destereye, eğeye benzer çıkıntıları, kemikle kılçık arası dikenleri vardır. Dülger balığı adı ona bunlardan ötürü takılmış olmalı.
Bütün bu alat ü edavatın dört yanını, şeffaf naylondan diyebileceğimiz işlemeli bir zar çevirmiştir. Kuyruğa doğru bu incecik zar azıcık kalınlaşır, rengi koyulaşır, bir balık kuyruğunun biçimini alır.
Oltaya tutuldu muydu dünyasına, sulara küsüverir. Nasıl bir korku içine düşer kimbilir? Onun için dünya bomboştur artık. Oltadan kurtulsa da fayda yoktur. Suyun yüzüne yamyassı serilir. Kocaman gözleriyle insana mahzun mahzun bakar durur. Sandala aldığınız zaman dakikalarca onun sesini işitirsiniz. Ya, sesini! Bir o, bir de kırlangıç balığı sandalda ölünceye kadar ikide bir feryada benzer, soluğa benzer acı bir ses çıkarır. İnce zardan ağzını bir kere ağlara vurmasın, küstüğünün resmidir dülger balığının.
Bir gün, balıkçı kahvesinin önündeki; yarısı kırmızı, yarısı beyaz çiçek açan akasyanın dalına asılmış bir dülger balığı gördüm. Rengi denizden çıktığı zamandı. Yalnız aletlerinin etrafını çeviren incecik, ipekten bile yumuşak zarları titreyip duruyordu. Böyle bir oynama hiç görmemiştim. Evet, bu bir oyundu. Bir görünmez iç rüzgârının oyunuydu. Vücutta, görünüşte hiç bir titreme yoktu. Yalnız bu zarlar zevkli bir ürperişle tatlı tatlı titriyorlardı. İlk bakışta insana zevkli, eğlenceli bir şeymiş gibi gelen bu titreme, hakikatte bir ölüm dansıydı. Sanki dülger balığının ruhu, rüzgâr rüzgâr, bu incecik zarlardan çıkıp gidiyordu; bir dirhem kalmamışcasına.
Hani bazı yaz günleri hiç rüzgâr yokken, deniz üstünde bir meneviş peydahlanır. İşte böyle bir cazip titremeydi bu. İnsanın içini zevkle, saadetle dolduruyordu. Ancak, balığın ölmek üzere olduğu düşünülürse, bu titremenin anlamı hafifçe acıya yorulabilirdi. Ama insan, yine de bu anlam'a almamağa çalışıyordu. Belki de bu, harikulâde tatlı bir ölümdür. Belki de balık, hâlâ suda, derinliklerde bulunduğunu sanıyordur. Karnı tok, sırtı pektir. Akşam olmuştur. Denizin dibinin kumları gıdıklayıcıdır. Altta, dişi yumurtaları, üstte erkek tohumları sallanıyor, sallanıyor, sallanıyordu. Vücudunu bir şehvet anı sarmıştır... Birdenbire dehşetli bir şey gördüm: Balık tuhaf bir şekilde, ağır ağır ağarmağa, rengini atmağa, hem de beyaz kesilmeğe giden bir hal almağa başlamıştı. Acaba bana mı öyle geliyor? Sahiden rengini mi atıyor? Demeğe, dikkatli bakmağa lüzum kalmadan, yanılmadığımı anladım.
Kenarları süsleyen zarların oyunu çabuklaşmağa, balık da, git gide, saniyeden saniyeye pek belli bir halde beyazlaşmağa başladı. İçimde dülger balığının yüreğini dolduran korkuyu duydum. Bu, hepimizin bildiği bir korku idi: Ölüm korkusu.
Artık her şeyi anlamıştı. Denizlerin dibi âlemi bitmişti. Ne akıntılara yassı vücudunu bırakmak, ne karanlık sulara, koyu yeşil yosunlara gömülmek... Ne sabahları birdenbire, yukarılardan derinlere inen, serin aydınlıkta uyanıvermek, günün mavi ve yeşil oyunları içinde kuyruk oynatmak, habbeler çıkarmak, yüze doğru fırlamak... Ne yosunlara, canlı yosunlara yatmak, ne akıntılarla âletlerini yakamozlara takarak yıkanmak, yıkanmak vardı. Her şey bitmişti:
Dülger balığının ölüm hali uzun sürüyor. Sanki balık şu hava dediğimiz gaz suya alışmağa çalışmaktadır. Hani biraz dişini sıksa, alışması mümkündür gibime geldi.
Bu iki saat süren ölüm halini, dört saate, dört saati sekiz saate, sekiz saati yirmi dörde çıkardık mıydı; dülger balığını aramızda bir işle uğraşırken görüvereceğiz sanıyorum.
Onu atmosferimize, suyumuza alıştırdığımız gün, bayramlar edeceğiz. Elimize görünüşü dehşetli, korkunç, çirkin ama aslında küser huylu, pek sakin, pek korkak, pek hassas, iyi yürekli, tatlı ve korkak bakışlı bir yaratık geçirdiğimizden böbürlenerek onu üzmek için elimizden geleni yapacağız. Şaşıracak, önce katlanacak. Onu şair, küskün, anlaşılmayan biri yapacağız. Bir gün hassaslığını, ertesi gün sevgisini, üçüncü gün korkaklığını, sükûnunu kötüleyecek, canından bezdireceğiz. İçinde ne kadar güzel şey varsa hepsini, birer birer söküp atacak. Acı acı sırıtarak İsa'nın tuttuğu belinin ortasındaki parmak izi yerlerini, mahmuzları, kerpeteni, eğesi, testeresi ve baltasıyla kazıyacak. İlk çağlardaki canavar halini bulacak.
Bir kere suyumuza alışmağa görsün. Onu canavar haline getirmek için hiç bir fırsatı kaçırmayacağız.

EN IYI SAIT FAIK ÖYKÜLERİ

1 -Dülgerbalığının Ölümü (Alemdağ'da Var Bir Yılan)

2- Mavnalar (Sarnıç)

3- Haritada Bir Nokta (Son Kuşlar)

4- Dondurmacı Çırağı ( Son Kuşlar)

5- Mahpus ( Şahmerdan)

6- Bir Define Arayıcısı (Şahmerdan)

7- Karpuz Sergisi (Sarnıç)

8- Son Kuşlar (Son Kuşlar)

SAIT FAIK

2007-09-30T17:32:00.000+03:00

KAYIP ARANIYOR roman 1953

Insanı dolu günleri değil, boş günleri dolduruyor.

ALEMDAĞ'DA VAR BIR YILAN öykü 1954

Alemdağı'nda var bir yılan

Beni bugüne getiren kitaplar yanmıştır.

Yine İstanbul çirkin. İstanbul çirkin şehir. Pis şehir. Hele yağmurlu günlerinde. Başka günler güzel mi , değil; güzel değil.

Yalnızlık dünyayı doldurmuş. Sevmek, bir insanı sevmekle başlar her şey. Burda her şey bir insanı sevmekle bitiyor.

MAHALLE KAHVESİ öykü 1950

Hallaç

Uyku derdi nereden gelir bilinmez. Şu uyku insanın sevgilisi gibi bir şey gelmeyince sinirlendiriyor.

Karanfiller ve domates suyu

Kitaplar, bir zaman bana, insanları sevmek lazım geldiğini, insanları sevince tabiatın, tabiatı sevince dünyanın sevileceğini oradan yaşama sevinci duyulacağını öğretmiştiler. Hayır, şimdi insanları kitapların öğrettiği şekilde sevmiyorum. Kitaplar dediğime bakıp da büyük ilmi kitaplar, yahutta dört meşhur kitaptan birini okuyup da iman ettiğim sanılmasın. Şiirler, romanlar, hikayeler, masallar bana bu ilmi tahsil ettirmişlerdi.

Bilmem neden böyle yapıyorum

İnsanların hepsi kötüdür. Yaşamak boştur. Sevmek aptallıktır... Şudur, budur. Peki , bunlarla nasıl eğlenilir? Düşünün bakın. Her şeyin kolayını bulacaksınız. Ben en zorunu buldum. Ölüme çareyi! Ölmeyecekmiş gibi düşünüyorum, oluyor. Bir tecrübe edin.

Ben fena bir adamım. Ben çalmayan hırsızım.

Bir sarhoşluk

N'apalım şimdi. Aya bakıp şiir yazamayız. Otomobili durdurtup binemeyiz. Yapacağımız bir şey var. Oturup seninle şu simidi paylaşalım. Bir simit canım istiyor. Bayağı açmışım ben de.

Kınalıada'da bir ev

İşte bu yüzden hikaye yazarım. İşte bu merak yüzünden hikayeci geçinirim. Hikayelerimi beğenmezler üzülürüm. Beğenirler kızarım. Kendim beğenirim, budalalaşırım. Beğenmez canım yemek istemez. Kınalıada'ya gelince... İşte onu pek merak eder, bir türlü de inemem, bu gidişler inemeyeceğim de...

Süt

" Hiç böyleliğin görmemişiz fasl-ı baharın"

İşte o zaman mırsalardan, beyitlerden, romanlardan ve kitaplardan kurtulmam lazım geldiğini düşündüm. Yeni bir dünyaya başlıyordum. Yepyeni şiirler isterdim. Yeni romanlar okumalı, yeni resimler seyretmeli, yazmak için yeniden bir başka Türkçe öğrenmeliydim. Yeni hisleri, yeni düşünceleri, yeni kitapları arayıp bulmalıydım.

Sakarya balıkçısı

Ama bu Sakarya balıklarının etini lezzetinden ziyade, isimleri hoşuma giderdi.
Oklama, Cılpık, Hösgün.. Sakarya balıkları isimleriyle beraber yendiği için lezzetlidir.

Söylendim durdum

Sonra gidip Haşet kütüphanesinin vitrinlerindeki üç yüz elli franklık kitaba hasretle bakacaksın. İki kuruştan, üç yüz elli frank ne eder diye düşüneceksin. Şu J.P.S. ne müthiş adam ismini duydun daha bir kitabını bile okumadın. Okumak istiyorsun ama, alamayacaksın o kitabı. Alırsan enayilik edersin. Yarın ayran bile içemezsin.

SON KUŞLAR öykü 1952

Balıkçısını bulan olta

Yazı yazmak canım istemiyordu. Yazı yazmak için bana çiçek kuş hürriyeti değil, içimdeki aşkın, delililiğin, oturmaz düşüncenin hürriyeti lazım. Küçücük hürriyetler değil, alabildiğine yüz verilmiş bir çocuk hürriyeti istiyordum.

Haritada bir nokta

Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. yazı yazmak da , bir hırstan başka ne idi? Burada namuslu insanlar arasında sakin, ölümü bekleyecektim; hırs hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem kağıt aldım. Oturdum. Ada'nın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım.

Dondurmacı çırağı

Hikaye yazanlar ( Raviyan-i Ahbar), iki bin sene evvel Atina'da, güneşli temmuz günlerinde Atina mermerler, heykeller, mabetler içinde pırıl pırıl parlarken, Ege Adaları'ndan gelmiş elli drahmi karşılığı garip bir dil konuşan; sonra eski iki bin senelik bir köylü Yunancasıyla söylediklerini açıklayan bir güzel çocuk, çeşmelerin aslanına, heykellerin gölgesine çöker, iki bin sene sonranın dondurmacı çıraklığı maceralarını anlatırmış diye rivayet ederler.

ŞAHMERDAN 1940

Francala mı, Ekmek mi?

Fukaralık ayıp değil dediğimiz zaman, bunun ancak bir teselliden ibaret olduğunu ve fukaralığın bal gibi hem ayıp, hem günah, hem enayilik olduğunu biliriz.

SARNIÇ 1939

Hancının Karısı

hepsi, her şey, su, değirmen, gölge, güneş, mor püsküllü çapkın mısır koçanları, her şey beni aldatıyor.

Ormanda Uyku

Dünyada en sevmediğim şey, sabahtı. Ben bir Parisli kadar sabahtan nefret ederdim.

Pire'de Türkiyeli, Anadolu şivesiyle Türkçe konuşan kıundura boyacılarını, sonbaharda
siyah üzüm küfelerinin kenarında uyumuş seyretmiştim.

Napoleon Lapathiotis

2007-09-12T11:14:00.000+03:00

HAYATI

Bohem Yunan şairi Napoleon Lapathiotis 1888 yılında Atina’da doğdu. Politikacı ve bakanlık yapan bir babanın tek oğluydu. Atina’da hukuk tahsil etti ancak eğilimi edebiyata ve şiireydi. 1907 yılından itibaren şiirleri değişik dergilerde yayınlanmaya başladı.

1912 yılındaki Balkan savaşı sırasında orduya alındı, 1914 yılında tartışma yaratan şiiri Manifesto, Noumas dergisinde; üç yıl sonra önemli bir başka şiiri Kravgi ‘kırılgan’ Rizospastis dergisinde yayınlandı. Babasıyla gittiği Mısır’da tanıştığı Konstantin Kavafis’i kendisine örnek almaya başladı. 1927 yılında Komünizme yakınlık duydu ve Atina Başpiskopos’una yazdığı mektupla kiliseyi terkettiğini duyurdu.

1939 yılında toplu şiirlerinden oluşan ilk kitabı basıldı, yıllardır uyuşturucu kullanan, kurulu düzeni olmayan ve sıradan bir işte çalışmayı reddeden şair yoksulluğun ve depresyonun pençesine düşmüştü. 1944 yılında kendini vurarak intihar etti.

Küçükken evlerini ziyaret eden bir misafir, annesinin onu neden bu kadar çok sevdiğini sorduğunda ‘çünkü ben şair olacağım’ diye cevap verdi. 1909 yılında en iyi arkadaşı Cleon ile beyaz takım elbiseleri , beyaz şapkalarıyla Atina sokaklarını turlayan Lapathiotis eşcinseldi ve bunu saklama gereği hiç duymadı. Babası saygın bir Bakan, en sevdiği yazar Oscar Wilde, en sevdiği şair Konstantin Kavafis, en sevdiği oyuncu Sarah Bernhardt ve en sevdiği faaliyet festivale gitmek olan şair, arkadaşı Cleon’la sokaklarda kırıtırken az sözlü tacize uğramamıştı ama buna çok aldırdığı yoktu. Komünizme çok yakınlık duysa da Komünist parti üyesi olmadı ancak ‘Komünizm bizim en son umudumuz’ demekten de geri kalmadı. O yıllarda yazılan bir kitapta uyuşturucu kullanması. toplum dışı insanlarla takılması, aykırı hayatı ve eşcinselliği ağır olarak eleştirilen şair, burjuva değerlerinin sahte ahlak anlayışını yansıtan bu kitabı ciddiye bile almadığını söyledi.

Bouquet dergisinin editörü Papanicolaou ile yakın bir ilişki yaşadı. Aradığı ve hakettiği şöhreti sağlığında bir türlü elde edemedi. 1944 yılına gelindiğinde fakirlikten yılan Napeleon bohem hayatından da ödün vermiyor, savaş tüm hızıyla devam ederken kim uğraşacak diyerek ekmek karnesi almaya gitmeye bile üşeniyordu, komşuların verdiği makarnayı sokak kedileriyle paylaşan Napoleon yakın dostlarına ‘ artık yolun sonuna geldim, ama ölünce beni hemen gömmeyin bir kaç gün bekleyip öldüğümden emin olun’ dedikten sonra başına dayadığı silahtan çıkan tek kurşunla öldü. Vasiyeti bile onun aslında ölmek istemediğinin, hatta ölümden korktuğunun işaretidir, ama 56 yaşında, fakir ve kimsesiz eşcinsel şair gerçekten yolun sonuna gelmiştir. Arkadaşları vasiyetine uyarlar onu tam üç gün sonra gömerler, aralarında topladıkları üç beş kuruş parayla.

Lapathiotis’in ölümünden sonra Yunanistan tam 30 yıl doğru dürüst demokrasi yüzü görmedi. Albaylar cuntası yüzünden Fransa’da sürgün hayatı yaşayan Pazarları Asla filminin gay iconu Melina Mercourie 1974’ten sonra ülkeye döndü ve 1981 yılında Kültür Bakanı oldu. 2 dönem süren Bakanlığı sırasında Lapathiotis’in yaşadığı evinde bulunduğu efsanevi Victoria semtini koruma altına aldı ve şairin evi bugün eskisinden daha bakımlı bir şekilde ayakta. 1985 yılında Takis Spetsiosis şairin hayatını Meteor ve Gölgeler adlı bir filmle sinemaya aktardı. Dört şiirini Türkçeye çevirdiğim Napoleon Lapathiotis, günümüzde hala çok tanınmıyor ve daha büyük bir ilgiyi hakediyor.

Şiirleri

Ψηλό, λιγνό, τρελλό γιά χάδι,
δουλεύει σ' ένα μαγαζί.
Το πήρα ένα Σαββάτο βράδυκαι
κοιμηθήκαμε μαζί.

Uzun, ince, sıvazlanmaya bayılan,
kullanılır sanayide bir dükkanda,
aldım onu bir cumartesi gecesi eve
ve yattık birlikte.

Avangard şair Napoleon Lapathiotis insanları şaşırtmayı hatta şok etmeyi çok seviyordu, bu yüzden Yunan toplumunun henüz alışık olmadığı liberallikteki şiirleri okuyanları öfkelendiriyordu, bu elbetteki şairin umurunda bile değildi. Yunanca eril, dişil ve nötr üçüncü tekil şahıslara sahip bir dildir, şair yukarıdaki şiirinde eril ya da dişil değil nötr üçüncü şahıs zamirini kullanmış, dolayısıyla sanayide çalışan bir çırakla mı yoksa bir aletle mi yatttığı konusunda belirsizlik yaratmış, aldığı tepkiler üzerine bu şiiri ikinci kez küçük bir değişiklikle yazan şair geri adım atmamış sadece tepki verenlerle dalga geçmiş. Aşağıdaki de şiirin ikinci versiyonu.

Ψηλό, λιγνό, τρελλό γιά χάδι,
δουλεύει σ' ένα μαγαζί.
Το πήρα ένα Σαββάτο βράδυ
/μα δεν πλαγιάσαμε/ μαζί.

Uzun, ince, sıvazlanmaya bayılan,
kullanılır sanayide bir dükkanda,
aldım onu bir cumartesi gecesi eve
ve yatmadık birlikte.

SONBAHAR ŞARKISI

Sonbahar, sevdim seni düşerken yaprakların
ve bırakırken dalları çırılçıplak, kışın soğuk dişlerine,
uçuşurken akşamlar, dallar elma gibi kırmızı,
ve yapayalnız geceler...

ve ben yalnız soruyorum şimdi : hangi kader ve hangi fırtına
süzülürken dipsiz sonsuzluğunda ölümün,
garip bir şekilde ümitsizce getirdi beni sahipsiz
bir dilenci gibi senin avluna....

Akşam yemeği bittiğinde, düştüğünde gece,
sessizce, kitaplar gibi, ışık ölür gökyüzünde
Yükseklerden verilen bir sadakaymış gibi...

Sevdim seni sonbahar, düşerken yaprakların ve
terkederken dalları, yapayalnız her bir gece.
Gerçekten sevdim mi seni? Yoksa sadece titreyişi miydi
yaklaşan soğuk kışın dişlerinin...

RÜYALARDAKİ HAYATIM

Aklımın gecesinde
geçip gidenler yürüyor;
elele yavaşça.
Bazen daire olarak ya da tek sıra halinde;
Tek başlarına ama birlikte,
Bana nedensiz
dünyasız bir mutluluk verircesine!

parmakuçlarında yavaş yavaş,
bana devamlı bakarak,
ve etrafımdaki her şey
gerçekleşiyor kanlı bir festivalmişcesine;
öteki dünyanın festivali
benim derin arzularımın
zevklerim ve ruhumun
iskelet gibi göründüğü.

Bütün çiçekler vazolarda,
ve ışıklar parlıyor...
herşey bana garip geliyor,
ama yine de seviyorum hepsini!
her şey öyle garip ki
yine de seviyorum her şeyi,
hepsi bildiğim bir edayla
hareket ediyorlar!...

Ama ışık yakında yok olacak,
ve aklımın öyle narince sakladığı her şey
duman gibi kaybolacak
bu hayalette, gerçekdışı dünya;
kalbim ve ruhum
tekrar oraya dönecek;
zorbalık ederek bana hatırlatacak
ben ölmedim o kaybolanlarla!...

ESKI ŞARKIMIZ

Duymaya alıştığımız
eski şarkıyı,
şimdi herkes gitmişken
kim söyleyecek?

Kalbim seni sonsuza dek kaybedeli beri
sanmıyordum mümkün olacağını
onu tekrar duymanın
ama hey ! geçen gün –

gün sona ererken, hatırladığım kadarıyla,
tepede acayip bir ay büyümüşken
parlak ve öylesine uzak,
amaçsızca yürüyorken,

Eski bir mahallede
bir kez daha duydum onu
her zaman gittiğimiz yerde !
duyar duymaz hatırladım,

Çok sevdiğim o eski şarkıyı
o zamanlar söylediğimiz o mutlu şarkıya
hiç benzemese de
o tatlı özlem duygusunu
yaymadığı için artık

ama inliyor ve sızlanıyordu
sonsuza kadar kayıp bir ses
hissettiklerimi söyleyemiyorum
onu tekrar duyduğumda
etraf kapkara oldu ve içimde sadece acı

Daha hızlı yürümeye başladım
acı ve ürkütücü gecede
gözlerim toprağa bakarak
sanki sevdiğim bir arkadaşımın öldüğünü görmüş gibi....

Şairin ölene kadar yaşadığı ev Atina’da Victoria semtinde, aynı semtte oturan arkadaşım Panayotis Ioannidis ile renkli bir kimliğe sahip olan bu semti gezme şansım oldu. Etnografya Müzesi ve Teknik Üniversite’nin eski binasının da bulunduğu bu semtte neo klasik tarzda yüzlerce ev ve bina var, hala oldukça marjinal Victoria şimdilerde oldukça gözden düşmüş olsa da yılında 1993 ölen sinema sanatçısı, PASOK milletvekili ve uzun yıllar Kültür Bakanı olan Melina Mercouri sayesinde kurtarılmış. Mercouri’nin himayesinde binalar koruma altına alınmış, yeni bina yapılması yasaklanmış ve eskiler restore edilmeye başlanmış. Duvarları tamamen anarşist sloganlar ve grafiti ile kaplı, bölgenin marjinal sakinleri 1974’de sona eren albaylar cuntasının buradan doğan öğrenci hareketi ile devrildiği gibi nostaljik ama tarihi gerçekliği tartışmalı bir inanca sahipler.

ATHENS

2007-08-20T20:14:00.000+03:00

YENI GERÇEKÇILIK 48 YAŞINDA

2007-07-23T16:28:00.000+03:00

Nouveau Réalisme - Yeni Gerçekçilik

Sanat tarihçisi Pierre Restany'nin isim babası olduğu, pop art’ın öncüsü olan ve dada’dan çok etkilenmiş 1960 doğum tarihli bu akımın gerçekçilik kategorisinde değerlendirilmesnin sebebi 19. yüzyılda günlük gerçekleri idealize etmeden sunan sanat ve edebiyat akımına gönderme yapmasından kaynaklanmaktadır. Ancak bu gerçekçilik ’yeni’ dir, edebiyattaki yeni roman gibi, sinemadaki yeni dalga gibi şehirli tüketim toplumuna tepki veya o toplumla doğrudan kurulan ilişkidir. Ismin anlamını açıklamaya yönelik bir diğer yaklaşım, uygun imgenin yaratılması yoluyla yapılan sunumla özdeşleşmeye değil sanatçı tarafından seçilen nesne vasıtasıyla sunumla alakalı olmasıdır.

Temsilcileri

Arman 1928 Nice

Hazır nesneleri kırıp yeni objeler yaratmıştır. 1961’deki 1. Uluslararası Yeni Gerçekçilik Fuarı’nda 2. Henry döneminden kalma antika bir mobilyayı parçalayıp tekrar bir araya getirmiştir. 1962 yılında Gstaad’daki sergisinde bir piyanoyu balyozla paramparça etmiş sonra kırılan parçaları bir panelin üzerine yeniden yerleştirmiştir. Bu happeninglerde happeningin kendisi değil önemli olan ortaya çıkan sonuçtur.

Nice’de Dekoratif Sanatlar Okulu’nda, Paris’te de Louvre’da sanat eğitimi alan Arman, 1955 yılında hareketin en önemli kurucu üyesi Yves Klein’la bir judo dersinde tanıştı. Cachets (işaretler) adlı ilk resmi mürekkepe batırılıp kağıda baskısı alınan nesneler aracılığı ile hazırlanmıştı, Arman daha sonra aslında nesnelerin kendilerinin daha önemli oldukları kanısına varıp Accumulations (assamble) projesini hazırladı. Birbirine benzeyen objelerin eritilerek bir bütün haline getirilmesinden ibaret olan bu proje Dustbins (çöp tenekeleri) projesi adı altında bir seri olarak uzunca bir süre devam etti. Arman’ın çalışmaları akımın yeniden dönüşüm özelliğini doğrudan yansıttığı gibi Afrika sanatından da izler taşıyordu.

César 1921 Marsilya – 1998 Paris

Compression serisi adı altında işlerini üreten César eski arabaları ya da atık metal parçaları sıkıştırıp kompresleyerek büyük boyutlu dikdörtgen nesneler yapıyordu. Malzemeleri Gennevilliers’deki hurdacılardan toplayan sanatçı, malzemeleri alıp, tartıp, doku ve renklerine göre sınıflandırıp, toplumu tamamen ele geçirmiş olan teknolojiye bir sanatçı olarak cevabını veriyordu.

César, Marsilya Güzel Sanatlar Okulu’nda sanat ve Paris Güzel Sanatlar Yüksek Okulu’nda heykel eğitimi aldı. Maddi imkanlardan ötürü heykeltraşlık yapmak yerine hurdacılık yapmaya başlayan César daha sonra bu hurdalardan sanat eserleri yapmaya başladı, ilk sergisini 1954 yılında açtı. İşlerine Compressions adını veren sanatçı, Fransa’daki en önemli sinema ödülü olan César’ın ödülünü tasarlayarak ödülün isim babası oldu.

Raymond Hains 1926 Saint-Brieuc

Metal üzerine yapıştırılıp, sökülmüş posterleri tamamen kendi seçimi üzerine non-action (hiç bir müdahale gerçekleştirmeden aynen uygulayan sanatçı (non-action) ; eserlerim benden önce de var olmaktaydı, ancak onları kimse görmedi çünkü kör ediciydiler. demiştir. 1958 yılında üstünde yırtık posterler olan metal panoları Bompaire ambarında keşfetti. Poster toplamaya başladığımda klasik anlamda resim yapmaya daha çok yakındım, ancak bu seviyedeki renklere bayıldım, gri galvanizli metale de zaten hep hayrandım.

Raymon Hains 1945 yılında heykel eğitimi almak için Renens Güzel Sanatlar Okulu’na girdi, ama bu okulda 6 ay ona yetti, orada daha sonra yeni gerçekçiler olarak bir araya gelecekleri arkadaşı başka bir poster meraklısı Jacques de la Villeglé ile tanıştı. İlk sergisi bir fotoğraf sergisiydi ve 1947 yılında henüz 19 yaşındayken açtı. 1949 yılında deneysel film çekmeye başladı, bu macerası sırasında Paris sokaklarındaki afişleri çekerken ileride yapmak istediği şeye karar verdi. Bunun için 1957 yılına kadar bekledi, Loi de 29 Juillet 1881( 29 Temmuz 1881 Kanunu) adlı sergisi Fransa’da sokaklara afiş yapıştırma kurallarının düzenlendiği kanuna atfen bu ismi taşıyordu. 1960 yılından sonra yeni gerçekçi oldu ve bu gruptan Villeglé, Dufrene ve Rotella gibi poster toplamaya devam etti. Hains kolleksiyonuna posterleri yapışık oldukları tahta veya metal mekanla olan diyaloglarını bozmamak adına zeminlerinden ayırmadan devam etti.

Yves Klein 1928 Nice – 1962 Paris

Mavinin boyutu yok, boyutsuz, diğer bütün renklerin boyutu var, hepsi pre-psikolojik boyuta sahip. Tüm renkler akla keskin fikirler getiriyorlar, mavininse akla getirdiği tek şey olsa olsa gökyüzü ve denizler, zaten bu da görsel ve elle tutulabilir doğanın en absürd nesneleri. Epoca blu - mavi dönemi boyunca kendi icat ettiği ve patentini aldığı renge International Klein Blue ( IKB) – Uluslararası Klein Mavisi adını verdi.

Annesi babası sanatçı olan Klein sanat eğitimi almadı, gerçi gençliğini durmadan resim çizerek geçirse de aklında sanat dışı çalışmalar vardı.
1947 yılında judo öğrenmeye başladı. Kişisel gelişim metodu olarak entellektüel ve moral eğitimi için judoya başlayan Klein 1952’de Japonya’ya gitti kara kuşak alarak döndü ancak sertifikası Judo Federasyonu Fransa’da tanınmadı, buna rağmen 1955 yılında bir judo eğitim merkezi açan Klein maddi sorunlar nedeniyle bu merkesi bir sene sonra kapatmak zorunda kaldı. Aynı monokrom renklerdeki tablolarından oluşan bir sergi açıp Pierre Restany ile tanıştı. 1960 yılında yeni gerçekçilik akımıyla biraraya geldiler.

Daniel Spoerri 1930 Galati – Romanya

Repas hongrois – Macar yemeği, Romanya doğumlu bir Macar ve aynı zamanda çok iyi bir aşçı olan Spoerri’nin en önemli sanat çalışmasıydı. 2 - 13 Mart 1963 tarihleri arasında Spoerri’nin yaptığı yemekler lokantaya dönüştürülen Galeri J’den ünlü sanat eleştirmenlerinin servisiyle halka sunuldu. Her bir masanın yemekten sonra ayrı ayrı resmi çekiliyor ve bu fotoğraflar daha sonra galeri duvarlarına asılıyordu. Eat Art - yeme sanatı olarak adlandırılan bu seride Spoerri çok çeşitli benzeri çalışmalar yaptı.

Daniel Spoerri sanat hayatına dansçı olarak başladı, İsviçre - Bern’de 1957 yılına kadar başdansçı olarak çalıştı. 1960 yılında grup arkadaşı Tinguely için hurda metal toplarken tesadüfen bir araya getirdiği çok sayıda objeyi bir panoya asarak yarattığı çalışmalar serisine başladı. Bunlara trap-pictures adını verdi. 723 Mutfak aleti bu serinin en önemli çalışmasıdır. 1968 yılında Düsseldorf’ta kendi lokantasını açan Spoerri şimdi Tuscany’de yaşıyor içinde heykel parkı da olan kendi vakfını idare etmekle meşgul oluyor.

Martial Raysse 1936 Golfe-Juan

En önemli çalışması Tennesee Williams’ın tiyatro oyununun adını taşıyan Soudain l’été dernier - geçen yaz aniden dir. Plajda güneşlenen büyük boy bir kadın fotoğrafı parçalara ayrılıp parlak renklere boyanmış, önüne gerçek bir plaj havlusu ve şapka konarak sergilenmiştir. Zevksizlik ürünü olarak görülebilecek bu ve benzeri çalışmalar Raysse tarafından yoğun olarak arzulanan güzellik rüyası olarak nitelendirilmiştir.

Raysse edebiyat eğitimi aldı. 1959 yılında topladığı küçük oyuncaklar ve hijyen malzemelerini bir araya getirerek oluşturduğu ilk assamblesini gerçekleştirdi. 1960 yılında Visual Hygiene - görsel hijyen adlı çalışmasında sabun, şampuan, günej yağı gibi kozmetikleri plastik plaj oyuncakları ile bir araya getirdi; yeni, antiseptik ve bir pür bir dünya adıyla sunarak reklam çılgınlığını ve tüketim toplumunu eleştirdi.
Amerikan pop artçıları en çok etkileyen yeni gerçekçi olan Raysee 1968 yılında aldığı ani bir kararla çok sıkıldığı galeri ve sanat tüccarı çevrelerini bırakarak güney Fransa’ya yerleşti. Yeniden sanata dönüşü resmin en klasik metodlarıyla tablolar yapmak için oldu.

Niki de Saint Phalle 1930 Neuilly-sur-Seine 2002 San Diego

Kadınlık durumlarını anlatan meçhul şehit diyebileceğimiz kadın imgesini sunan heykellerin yaratıcısı Saint Phalle, Nana adını verdiği Afrika sanatından hayli etkilenmiş heykelleriyle dünyada tanındı.

Ham sanata en yakın duran yeni gerçekçi olan sanatçı ciddi psikolojik problemlerinin üstesinden gelebilmek adına terapi niyetine sanatla uğraşmaya başladı. Jackson Pollock tarzını hatırlatan action painting - aksiyon resimleri ile ilk kez adını duyurdu. Halkın boya tabancalarıyla atış yaptığı deneysel resimler yaptı. Asıl başarısını kağıt ve tutkalı yoğurarak yaptığı bazen devasa boyutlardaki Nana heykelleriyle kazandı. Anne, büyükanne, sevgili, fahişe; bazen hepsi aynı anda. Stockholm’deki Moden Müze’ye içinde film izlenebilecek veya sergi açılabilecek 25 m. uzunluğunda bir Nana yaptı.

Jean Tinguely 1925 Fribourg 1991 Bern

Yeni gerçekçiliğin kuruluşundan çok kısa bir süre sonra Baluba adını verdiği serisine başladı. Plastik oyuncaklar, kürk, metal hurda gibi gündelik ya da atık malzemeleri toplayıp bir araya getirerek heykeller yapıyordu. Heykel sanatıyla neredeyse dalga geçen çalışmalar yaptı. Meleklerinin kanatsız olduğunun söylenmesi üzerine yaptığı heykellere mutlaka tüy takmaya başladı. Hareket ettirildiğinde her yöne sallanan ama sabit durduğunda çok güzel görünen bu heykellere Tinguely, Le ballet des pauvres - fakir balesi adını taktı.

Basel Dekoratif Sanatlar Okulu’ndaki eğitiminden sonra gerçeküstü heykeller yapmaya başlayan Tinguely, grubun diğer üyesi balet Spoerri ile 50’lerde tanıştı ve 1953 yılında bale dekorları yaptı. Kinetik ve makinelerle yakından ilgiliydi. Yeni gerçekçiliğe Yves Klein’in davetiyle katıldı.

Mimmo Rotella

THOMAS BERNHARD

2007-05-06T21:33:00.000+03:00

FROST - DON 1963 çeviri mustafa tüzel

Henry James'i okuyorum. Çoğu zaman, sayfanın sonuna geldiğimde ne okumuş olduğumu bilmiyorum. Sonra bir kez daha baştan alıyorum ve okuduğum şeyin güzel olduğunu keşfediyorum. Mutsuz insanlardan söz ediyor.

kışın acı kar olur yağar

Zayıflığın onu koruyan hiç bir yasası yoktur.

Bugün artık gerçek insanlar yaşamıyormuş,yalnızca gerçek insanların ölü maskeleri yaşıyormuş.

İnsan ' kendi gerçeğinin içindeymiş' ve: 'Yalnızca icra memurları ve icra memurlarından korkanlar ve icra memurundan başka bir şey olmak istemeyenler var...'

Gökyüzü bizim bilmediğimiz bir şeyi bilseydi derisi kabarırdı.

Bir devlet yoktur. Devlet mümkün değildir. Hiçbir zaman bir devlet var olmadı.

ansızın içine konulduğunuz dünyanın kalleşliğinin ve deliliğinin bu sentezi, aklınıza gelebilen her türlü insani süreci tuttuğunuz bu durumda, hiçbir kavram olmadan... Polisler ve sebze arabaları, bunların hepsi üstünüze üstünüze gelir, sizi yok etmek istiyorlarmış gibi ... halkın sesi... bu sesi daha çocukken yok edici bir süreç gibi hissediyordum beynimin içinde... kulak kanallarımı karartan bu halk.. bütün bu izlenimleri, bilmelisiniz, vuruyorum, bastonumla yere her dokunuşumda, kafamda bir delik, hepsi esrik bir tempo vuruşu gibi, sonu gelmez bir işkenceye yargılıdır sıcak rüzgarlı günlerde...' Şimdi sık sık intihar sözcüğü dikkat çekiyor. Cümlelerin her birinde.

Erkek kardeşiniz, kendini sadece dışavurmaya bile karşı koyan, ve sürekli her şeyi dışavurmak zorunda olan insanlardan biri. Düşünce akışlarını donduran ama her zaman anlamsızca ve yararsızca donduranlardan; intiharcı bir konuşma akışı içinde yozlaşan, kendi duygu dünyaları, istemdışı ensest olarak anlaşıldığı için onları her gün en gaddar bir biçimde ezip parçaladığı için hakikatte kendilerinden nefret edenlerden. Demek istiyorum ki: erkek kardeşinizin sözlerine kulak veriniz.

Dünya ışığın aşama aşama kısılmasıdır.

İntihar benim doğamdır bilmelisiniz.

Günün birinde eve gelinir ve bilinir ki, bu andan itibaren her şey için para ödemek gerekiyordur, ve bu andan itibaren yaşlanmış ve ölmüştür kişi. Günün birinde her şey bitmiştir, yaşam istediği kadar devam etse de. Bir defada sonsuza dek ölmüştür kişi, ve bütün güzellik, mutluluk olan ve olabilevek olan, zenginlik ve her şey geri çekilmiştir, sonsuza dek.

Thomas Bernhard'ın ilk romanı DON genç bir adamın, asistanlığını yaptığı doktorun ressam olan erkek kardeşini gözlemlemek için gönderildiği köyde yaşadığı 27 gün ve yazdığı 6 mektuptan ibaret. yaşadığı yerden ve hayatın bu düzeninden nefret eden yazarın yansıması köyde yaşayan ressamın metaforları ile kelimelere dökülüyor, ve daha ilk romanıyla Berhnard hayatı boyunca kullanacağı stilinin çatısını kuruyor.

Paris

2007-04-25T21:05:00.000+03:00

Nouveau Realism

2007-04-25T20:57:00.000+03:00

Nouveau Réalisme - Yeni Gerçekçilik

Sanat tarihçisi Pierre Restany bu akımın isim babasıdır, pop art’ın öncülü olan ancak dada’dan çok etkilenen 1960 doğum tarihli akımın gerçekçilik kategorisinde değerlendirilmesnin sebebi 19. yüzyılda günlük gerçekleri idealize etmeden sunan sanat ve edebiyat akımına gönderme yapmasından kaynaklanmaktadır. Ancak bu gerçekçilik ’yeni’ dir, edebiyattaki yeni roman gibi, sinemadaki yeni dalga gibi şehirli tüketim toplumuna tepki veya o toplumla doğrudan kurulan ilişkidir. Akımın amacı seyircinin imgenin yaratılması yoluyla yapılan sunumla özdeşleşmesi değil, sanatçı tarafından seçilen nesnenin sunulmasıdır.

Sarkis in Paris

2007-04-25T20:55:00.000+03:00

http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=r2&haberno=7014

Paris Grafiti

2007-04-25T20:46:00.000+03:00

26. İstanbul Film Festivali

2007-04-25T20:43:00.000+03:00

Mala Noche Gus Van Sant US 1985
Azuloscurcasinegro Daniel Sanchéz Arévalo Spain 2006
Marie Antoinette Sophia Coppola US 2006
Garpastum Aleksey German Jr. Russia 2005
Princess Andreas Morgenthaler Denmark 2006
Running with scissors Ryan Murphy US 2006

Um Postal a Cesariny / do Radikal

2007-03-29T10:46:00.000+03:00

http://www.radikal.com.tr/haber.php?haberno=216877

First Article from Turkish Press on Cesariny Exhibition

2007-03-28T10:57:00.000+03:00

http://www.todayszaman.com/tz-web/detaylar.do?load=detay&link=106639

25 MART

2007-03-20T16:52:00.000+02:00

Yunanistan'ın bağımsızlık günü
ve benim doğumgünüm

READYMADE MANIFESTO

2007-03-09T12:33:00.000+02:00

Hazırnesne Münasebetiyle

1913 yılında bir bisiklet tekerleğini bir mutfak malzemesine monte edip nasıl yürüdüğünü görme fikrini düşünme mutluluğuna eriştim.
Bir kaç ay sonra kış manzarası adlı ucuz bir reprodüksiyon resim buldum ufuk çizgisine biri kırmızı biri beyaz iki nokta ekledikten sonra resme eczane adını verdim.
1915 yılında New York’ta bir hırdavatçıdan bahçe küreği aldım ve üstüne kırık bir kol yerine geçer diye yazdım.
İşte tam bu tarihlerde readymade (hazırnesne) kelimesini bu tarz manifestolarda kullanmak için aklıma geldi.
Üstüne basmak istediğim çok önemli bir nokta çalışmalarda hazırmalzeme seçilmesi tercihinin estetik haz kuralları tarafından asla yargılanmaması gerekliliği.
Bu tercih zaten o zamanlarda iyi ya da kötü zevk kavramları arasındaki görsel faklılığın varolmamasından kaynaklanıyordu. Tam bir duyum yitimi durumu hakimdi.
Bu uygulamanın önemli özelliklerinden biri de hazırnesne üzerine genellikle bir cümlecik yazılmasıydı.
Bu cümle eser haline gelen objenin başlığı olma özelliğini taşımaktan çok izleyicinin aklını daha sözsel farklı mecralara taşıma isteğiydi.
Değiştirmeye duyduğum yoğun açlığı tatmin etmek için bazen sunuma grafik detaylar da ekliyordum. Bunlara da yardım edilmiş hazırnesne adını verdim.
Bazen sanat ve hazırnesne arasındaki temel zıtlıkları açığa çıkarmak için sanat eserlerini de hazırmalzemeye dönüştürüyordum, mesela bir Rembrant’ı ütü masası haline getirdim.
Bir süre sonra bu tarz ifade biçimlerini hiç ayrım yapmadan çok sık bir şekilde kullanmanın tehlikelerini algılamaya başladım ve hazırnesne çalışmaların yıllık sayısını belirli bir sayıda sabitleme kararı aldım. Çünkü o zaman farkına varmıştım ki seyriciden çok sanatçı için sanat alışkanlık yaratmaya müsait bir uyuşturucuydu, ve ben hazırnesneyi bu tarz bir zehirlenmeden korumak istiyordum.
Hazırnesnenin diğer bir özelliği özgünlük eksikliğiydi, aynı mesajı veren hazırnesne modelleri, aslında bugün varolan hazırnesnelerin neredeyse tamamı geleneksel anlamda işin orjinali değil.
Bu egomanyak manifestoya sonsöz olarak şunu eklemek isterim :
Eğer sanatçıların kullandığı boya tüplerini önceden üretilen malzemeler olarak hazırnesne diye sınıflandırılacak olursa, dünyada yapılan tüm resimlerin yardım edilmiş hazırnesne ve kolaj çalışmalar olduğu sonucuna kolaylıkla varabiliriz.

Marcel Duchamp
1961

BA07 Bora'dan yeniler / latest from Bora Akıncıtük

2007-03-06T22:04:00.000+02:00

Mário Cesariny'ye Kartpostal

2007-03-06T11:11:00.000+02:00

SERGI : "Mário Cesariny'ye kartpostal" 4 Mart - 1 Nisan 2007

Organizasyon:Nicolau Saião ve Carlos Martins, José Cartaxo işbirliği ile

Sergi Mekanı :Prof. Joaquim Vermelho Müzesi, Dr. José Lourenço Marques Crespo Kültür Merkezi Sergi Salonu, Estremoz / PORTEKIZ

Katılan ve Sergilenen Sanatçılar: Mário Cesariny, Mário Henrique Leiria, Cruzeiro Seixas, Jorge Vieira, Noémia Cruz, Júlio, Mayte Bayon, G. Bruno, Krzysztof Fijalkowski, Merl, Wedgwood Steventon, Chas Krider, Timothy Johnson, K M Fox, Terri Engel, Manuel Almeida e Sousa, Wayne Kral, Rik Lina, Willem den Broeder, Jean-Jacques Jack Dauben, Thom Burns, John Welson, Nuno Duarte, Gregg Simpson, Alejandro Puga, Çağrı Küçüksayraç, Erman Akçay, Bora Akıncıtürk, Tunç Dindaş, Floriano Martins, Hélio Rola, João Garção, Nicolau Saião, Lud, Miguel de Carvalho, David Coulter, Ana Santos, Carlos Martins;
ve "Alice", Otenasek", "Food" "Meat Love" filmleriyle Jan Svankmajer.

Estremoz'a ulaşması beklenen sanatçılar: Guy Girard, Guy Ducornet, Claudia Drake.Jean-Jacques Jack Dauben, Thom Burns ve Terri Engel.

http://www.alternativa2000.org/cadaver/esquisito.html

TÜM DADA MANIFESTOLARI 2

2007-03-06T09:22:00.000+02:00

Burjuvazi, Dadaisti sefih bir canavar, devrimci bir alçak; çanlarına, banka hesaplarına ve onursal listelerine karşı entrikalar planlayan barbar bir Asyalı olarak gördü. Dadaist burjuvazinin rüyalarını çalmak için hileler düşündü. Dadaist, burjuvaziye öyle bir kafa karışıklığı, gümbür gümbür ama öyle bir mesafe duygusu verdi ki, zilleri tekrar ötmeye başladı, hesapları hiddetlendi ve onursal listeleri bin parçaya bölündü.

HANS ARP

HALK’A

Çürüyen dişlerinizi , akan kulaklarınızı, yarayla kaplı dillerinizi çekmek için aranıza karışmadan önce,

çürük kemiklerinizi kırmadan, kolera mikroplu karınlarınızı yarıp içerdekileri gübre yapmak için çıkarmadan önce

yağlı karaciğerinizi, alçak dalağınızı ve diabetli böbreklerinizi,

kopartmadan önce nefsine hakim olamayan, yapış yapış çirkin cinsel organlarınızı,
Güzellik, coşku, şeker, felsefe, matematiksel ve şiirsel metafizik biber ve salatalıklara olan iştahınızı söndürmeden önce,

Sizi sülfatla dezenfekte edip, temizleyip, tutkuyla hakkınızdan gelmeden önce,

Tüm bunlardan önce,
Uzun bir antiseptik banyo yapacağız,
Ve sizleri uyarıyoruz
Bizler cani katilleriz.

Ribemont-Dessaignes tarafından imzalanan bu bildiri Paris’te, Champs Elysées Sarayında 5 Şubat 1920 tarihinde yedi kişi tarafından halka okundu.

CABARET VOLTAIRE - SAYI 1
15 Mayıs 1916

Cabaret Voltaire’i kurduğum zaman, Isviçre’de benim gibi sadece özgürlüğün tadını çıkarmakla değil aynı zamanda özgür olduğunu ispat etmekle ilgilenen bir kaç genç olabileceğinden emindim. Meierei kulübünün sahibi Herr Ephraim’e gittim ve ‘Herr Ephraim lütfen yerinizi kiralamama izin verin bir gece kulübü açmak istiyorum.’ dedim. Herr Ephraim buna razı oldu ve kulübü bana verdi. Sonra da tanıdığım insanlara gidip ‘ lütfen bana bir resminizi, çiziminizi, gravürünüzü verin, gece kulübümde bir sergi açmak istiyorum.’ dedim. Dost Zurih basınına gidip ‘İlanımızı verin, uluslararası bir kabare planlıyoruz, müthiş şeyler olacak.’ dedim. İstediğim resimler verildi ve ilanlarım yayınlandı. 5 Şubat günü kabaremiz açıldı. Mademoiselle Hennings ve Mademoiselle Leconte, Fransızca ve Danca şansonlar okudular. Herr Tristan Tzara, Romence şiirler okudu. Bir balalayka orkestrası nefis folk dansları çaldı.
Posterimizi tasarlayan Herr M. Slodki’den, hem kendi resimlerini getiren, hem bana bir kaç Picasso bulan, hem de arkadaşları O. van Rees ile Artur Segall’in resimlerini sağlayan Herr Hans Arp’tan çok büyük destek gördüm. Tristan Tzara, Marcel Janko ve Maz Oppenheimer kabarede memnuniyetle görev üstlendiler. Önce bir Rus gecesi, daha sonra da Apollinaire, Max Jacob, André Salmon, A. Jarry, Laforgue ve Rimbaud’ya yer verdiğimiz bir Fransız gecesi organize ettik. 26 Şubat’ta Richard Huelsenbeck Berlin’den geldi ve 30 Mart’ta muhteşem bir zenci müzikleri performansı gerçekleştirdik. Monsieur Laban’da oradaydı ve çok heyecanlıydı. Tzara, Hulsenbeck ve Zürih’te dünya prömiyerini yapan Jacob’un ortak performansını Herr Tristan Tzara başlattı, sayfa 6 ve 7’de yer verdiğimiz kendi doğaçlama şiirleri hariç Henri Barzun ve Fernand Divoire’nin satırlarını okudular. Kitapçık Fransa, Italya ve Rusya’daki dostlarımızın yardımlarıyla basıldı. Halka faaliyetlerini ve ilgilerini anlattığı Cabaret Voltaire’in ilk amacı savaş ve milliyetçiliğin çizdiği sınırlar dışında diğer idealler uğruna yaşayan özgür ruhlar da olduğu gerçeğine dikkat çekmek. Burada toplanan sanatçıların diğer bir amacı da uluslararası bir dergi basılması. Zurih’te görülecek ve Dada adını taşıyacak bir dergi Dada Dada Dada Dada

HUGO BALL

Dada Edebiyatı

2007-03-06T08:49:00.000+02:00

Galiba Garip

Dünya iyi trenlerle dolu
Yolcuları inekler
ve süt ve yağ.
ve peynir ve lezzetli marmelat
ve boğalar ve atlar,
ve horozlarla tavuklar.
Inek sütün annesi
Peynirle yağın da büyükannesi
Peynir marmelatın kuzeni
At da horozun kuzeni
Tavuk yumurtlar
Yumurta peynirin ve yağın kuzeni
Sütün de oğlu ve kızı.
Garip değil mi?
Evet garip.

KURT SCHWITTERS

Tüm Dada Manifestolari

2007-03-02T13:03:00.000+02:00

Yamyam dada manifestosu FRANCIS PICABIA

hepiniz suçlanıyorsunuz; ayağa kalkın ! Kalkın ayağa sanki Marseillaise ya da Tanrı Kralı Korusun için ayağa kalkıyormuşsunuz gibi...
Dada tek başına kokmaz: o hiçbirşeydir, hiçbirşey, hiçbirşey.

Umutlarınız gibidir o : hiçbirşey.
cennetiniz gibi : hiçbirşey.
idolleriniz gibi : hiçbirşey.
politikacılarınız gibi : hiçbirşey.
sanatçılarınız gibi : hiçbirşey.
dininiz gibi : hiçbirşey.

Tıslayın, bağırın, çekin dişimi, nolmuş ki? Size hala yarım akıllı olduğunuzu söylemeye devam edeceğim. Üç ay içerisinde ben ve arkadaşlarım bir kaç franga size resimlerimizi satıyor olacağız.

Manifeste cannibale dada. Francis Picabia tarafından Paris’te 27 Mart 1920 günü de la Maison de l’Oeuvre tiyatrosundaki Dada gecesinde okundu

Bay Antipyrine Manifestosu

TRISTAN TZARA

Dada bizim yoğunluğumuzdur : tüm alman bebeklerin sumatralı kafalarının üzerine önemsiz süngüler yerleştirir; Dada terliksiz ve paralelsiz hayattır; birlik için ve birliğe karşıdır, kesinlikle geleceğe de karşıdır; hepimiz aklımızın bir yastık haline gelebileceğini bilecek kadar akıllıyız dogma karşıtlığımız bir bürokrat gibi nevi şahsına münhasırdır, hem özgür değilizdir hem de özgürlük diye haykırırız

Disiplinsizlik ve ahlaksızlık kati bir gereklilik ve tükürürüz insanlığa. Dada Avrupa’nın zayıflık çerçevesinde kalır, boktandır, ama artık bundan sonra rengarenk sıçacağız ve artistik hayvanat bahçesini tüm konsoloslukların bayraklarıyla donatacağız.

Bizler sirk müdürleriyiz manastırlar, genelevler, tiyatrolar, gerçeklikler, duygular, restoranlar ve karnaval rüzgarları arasında düdüğünü öttüren Hohihoho bang

Kendiliğindenlik bir duygudur bizi yeterince uzun zamandır okyanus çizgilerinin ve seslerin ve fikirlerin aheste soyutluğunda fokur fokur kaynatan. Yine de hüneri cismanileştiririz, merkezi bir cevher ararız ve onu herkesten gizleyebildiğimiz zaman mutlu oluruz; onu herkesin anlamasını istemeyiz çünkü o Dada’nın balkonudur, sizi temin ederim. Oradan askeri marşları duyabilir, havayı ortadan ikiye bölüveren bir serap gibi hamamda işemeye ve meselleri anlamaya doğru göğe yüksebiliriz

Dada delilik değildir – ya da bilgelik – ya da bana iyice bir göz atan ironi burjuva Sanat biblolarla oynanan bir oyundu çocuklar sonu çınlayan kelimeler topladılar ve gidip kıtalar haykırdılar kıtaya küçük bir oyuncak bebek pabucu koydular ve kıta bir kraliçeye dönüştü birazcık ölen ve kraliçe kurda dönüştü ve çocukların hepsi koştular yemyeşil olana dek

ve sonra da duygunun ilahi Sefirleri çıkageldi koro halinde tarihe haykırmak için
psikoloji psikoloji heehee
Bilim Bilim Bilim
Yaşasın Fransa
biz naif değiliz
biz devamlıyız
biz müstesnayız
biz basit değiliz
ve hepimiz kolaylıkla entellektüelliği tartışma kapasitesine sahibiz

Ama biz Dada onların sanat hakkındaki sanat önemsizdir görüşü değiliz sizi temin ederim ve eğer suç sergileme olayındaysak vantilatör demeyi öğrendik, sana zevk vermek için sevgili okur seni seviyorum ve yemin ederim ki sana tapıyorum

DADA MANIFESTO
HUGO BALL 1916

Dada yeni bir sanat akımı. Zaten yeni olduğunu hiç kimsenin bilmemesinden de anlayabiliriz, ama yarın Zürih’teki herkes ondan bahsediyor olacak. Dadayı sözlükten bulduk. Çok basit. Fransızca’da hobi atı anlamına geliyor. Almanca’da hoşça kal, düş yakamdan veya bir ara görüşürüz anlamına geliyor. Romence’de ; evet, gerçekten, haklısın, aynen. Ama tabii ki , evet, kesinlikle, doğru, gibi anlamlara geliyor.

Uluslararası bir sözcük. Sadece bir sözcük, ve sözcük bir hareket. Anlaması çok basit. Gayet basit. Bundan sanatsal bir eğilim çıkarmak karışıklıklara hazır olmak anlamına da geliyor. Dada psikolojisi, dada Almanya’dan hazımsızlığa, sis hezeyanına, dada edebiyatı, dada burjuvazisi ve siz, saygıdeğer şairler, hep kelimelerle yazan ama asla kelimenin kendisini yazmayan, hep asıl yazılması gerekenin etrafında dolanıp duran. Bitmeyen bir dada dünya savaşı, başlamayan dada devrimi, dada, siz aynı zamanda şair olan arkadaşlar, değerli beyefendiler, manifaturacılar ve evanjelistler. Dada Tzara, dada Huelsenbeck, dada m'dada, dada m'dada dada mhm, dada dera dada, dada Hue, dada Tza.
Birisi sonsuz saadete nasıl ulaşabilir? Dada diyerek. Birisi nasıl ünlü olur? Dada diyerek. Asil bir hareketle ve hassas münasebetle. Çıldırana dek. Bilincini kaybedene dek. Birisi, gazeteciliği, kurtçukları, iyi ve doğru olan her şeyi, ışıltılı, ahlakçı Avrupalılaştırılmış, güçsüzleştirilmiş olanı ima eden her şeyi nasıl defedebilir? Dada diyerek. Dada ruh dünyasıdır, dada tefeci dükkanıdır. Dada dünyanın en iyi leylak sütü sabunudur.Dada, Bay Rubiner, dada Bay Korrodi’dir. Dada, Bay Anastasius Lilienstein’dir. Kısaca söyleyecek olursak: İsviçrelinin misafirperverliği derinden memnuniyet duyulabilecek bir şeydir. Ve estetik meselelerinde anahtar, kalitedir.
Geleneksel dili dağıtmaya çalışan, en azından artık onunla bir işi olmayan şiirler okumaya devam edeceğim. Dada Johann Fuchsgang Goethe. Dada Stendhal. Dada Dalai Lama, Buda, Incil ve Nietzsche. Dada m'dada. Dada mhm dada da. Bu bir bağlantı ve bu bağlantıları başlangıçta biraz gevşetmek meselesi. Diğer insanların icad ettiği kelimeleri istemiyorum. Tüm kelimeler diğer insanların icadı. Ben kendi malımı istiyorum, kendi ritmimi, seslilerimi, sessizlerimi, ritme uyan ve tamamen bana ait olan. Eğer bu nabız yedi yarda uzunluğundaysa onun için yedi yarda uzunluğunda kelimeler istiyorum. Bay Schulz'un kelimeleri sadece ikibuçuk santimetre uzunluğunda.
Bu mafsallı dilin nasıl kullanıma girdiğini göstermeye yarayacak. Seslilerin etrafta serserilik etmesine izin vereceğim. Seslilerin bir kedinin miyavlaması gibi meydana gelmesine izin vereceğim... Sözcükler belirir, sözcük omuzları, bacakları, kolları, sözcüklerin elleri. Au, oi, uh. Hiç kimse çok fazla lafa izin vermemeli. Bir satır şiir, bu melun dile yapışan tüm pisliği baştan savmak için bir şans olmalı, sanki oraya borsacının ellerince konmuş gibi olmalı, bozuk paradan pürüssüzleşmiş eller. Sözcüğü bittiği ve başladığı yerde istiyorum. Dada’da kelimelerin kalbidir.
Herşeyin kendi sözcüğü var. Ama sözcük kendi başına bir şey haline gelmiş. Neden onu ben bulmayayım? Neden bir ağaca Pluplusch denmez, ve neden yağmur yağdığında Pluplubasch denmez? Sözcük, sözcük, sizin etki alanınız dışındaki sözcük, sizin kibriniz, bu gülünesi kudretsizliğiniz, muazzam kendini beğenmişliğiniz, aşikar kısıtlılığımızın tüm basmakalıplılığı dışında. Sözcük, beyefendiler, kamunun en öncelikli sorunudur.

IDDIASIZ BILDIRI TRISTAN TZARA

Sanat doğacak yeni bir dünya için uykuya dalmaya gidiyor
SANAT – papağan sözcük, DADA,
PLESIOSAURUS veya mendil kelimeleriyle değitirilecek olan

ÖĞRENILEBILEN yetenek
şaiiri BUGÜNÜN uyuşturucusu haline getirir
dengelerin eleştirisi artık benzerliklere meydan okumaz

Kocaman ressamlar daha da irileşirler
şiirselleşen ve hiptonize olan riyakar görünüşlü
müezzinlerin sümbülleriyle

ESKI HAREKET HESAPLAŞMALARININ
HASADINI BİRLEŞTİRİN

Ölümsüz garantilerin hipodromu; şeffaflık
ya da görünüm gibi önem diye bir şey de yok

MÜZISYENLER ENSTRÜMANLARINIZI KIRIN
KÖRLER sahneye çıkın

ŞIRINGA sadece benim anlayışıma hizmet eder. Yazıyorum
çünkü doğal olan bu işemek kadar hasta olmak kadar

SANATIN BIR OPERASYONA IHTIYACI VAR

Sanat bir IDDIADIR, sidik torbasının UTANGAÇLIĞI tarafından
ısıtılır, histeri STÜDYODA doğar

doğrudan saf ayık gücün
arayışındayız
BIRICIK, arayışındayız HİÇBİRŞEYİN
her bir ANIN, CANLILIĞINI onaylıyoruz

spontane akrobatların anti felsefesi

Şu an nefret ediyorum fısıldayan adamdan
aradan önce - kolonya –
ekşi tiyatro. NEŞELİ RÜZGAR

Eğer heeeks aksini iddia ediyorsa
haklı olduklarındandır

kanımızın kazanının hareketi için
hazır bekleyin
- transkromatik havanın denizaltı formasyonu.
uçaklar, uçuş imgeleri selüloit metallerin

yukarıda kuralları ve kontrolü

GÜZEL

kuşların biçilen ek kuyrukları değil
hala göbeğine tapınan

çeviriler: cemal akyüz

Gadji beri bimba - Hugo Ball

2007-03-02T11:23:00.000+02:00

gadji beri bimba glandridi laula lonni cadorigadjama gramma berida bimbala glandri galassassa laulitalominigadji beri bin blassa glassala laula lonni cadorsu sassala bimgadjama tuffm i zimzalla binban gligla wowolimai bin beri bano katalominai rhinozerossola hopsamen laulitalomini hoooogadjama rhinozerossola hopsamenbluku terullala blaulala loooozimzim urullala zimzim urullala zimzim zanzibar zimzalla zamelifantolim brussala bulomen brussala bulomen tromtatavelo da bang band affalo purzamai affalo purzamai lengado torgadjama bimbalo glandridi glassala zingtata pimpalo ögrögööööviola laxato viola zimbrabim viola uli paluji maloootuffm im zimbrabim negramai bumbalo negramai bumbalo tuffm i zimgadjama bimbala oo beri gadjama gaga di gadjama affalo pinxgaga di bumbalo bumbalo gadjamengaga di bling blonggaga blung

HUGO BALL

Bu kabarenin niyetini açıkça ortaya koymakta fayda var. Amacı dünyada savaşların ve nasyonalizmin dışında farklı idealler uğruna yaşayan bağımsız beyinlerin de olduğunu göstermek.

Cabaret Voltaire’i neden kurdum? denemesinden bir pasaj – 1916

Tenderenda, der Phantast adlı hiç yayınlanmayan bir roman da yazan Hugo Ball, 1919 yılında Alman Entelijansiyasının Eleştirisi adlı makalesinde o zamanki Alman haleti ruhiyesinin derinlemesine bir portresini çizip Hitlerisme giden süreci öngörmüştü.

Aforizmalar

2007-02-28T17:08:00.000+02:00

Sanat ruhun gündelik tozunu alır
PICASSO

de profundis amamus

2007-02-28T16:50:00.000+02:00

DE PROFUNDIS AMAMUS (derin aşk)

Dün
onbirde
bir sigara içtin
seni otururken buldum
kaldık beraber
kaçırmak için senin bütün tramvaylarını
benimkileri de haliyle
kaçırdık

Yürüdük
beş kilometre
kimse görmedi
bizi geçerken
tabii ki
kapıcılar hariç
kapıcılar tarafından görülmekte doğal

Bak
bildiğin gibi
sokak adetlerini
halkın
pantalonundaki kırışıklıklar
soğuktan titriyor
ve dörtbin kişi ilgileniyor
bununla

Yok zararı sarıl bana
gözlerinin
mükemmel mavi halkalarıyla
uzunca bir süre böyle olacak
asırlar geçecek üzerimizden
ama boşver takma
çok fazla
şimdi sadece bakmalıyız
şimdiki zamana
geçilmesi imkansız kedinin
mucize çarpmış mucizevi biricik
gözleriyle korsanlar
ne geçmiş ne de gelecek var
garip dilimizde bizim.

Mario Cesariny

portekizceden çeviren cemal akyüz, ankara 5 şubat 2007

Babaouo

2007-02-28T16:48:00.000+02:00

Sürrealist Şair Mario Cesariny Öldü

Portekiz’in en önemli kültürel figürlerinden gerçeküstücü şair Mario Cesariny 26 Kasım 2006’da 83 yaşında öldü. Cesariny roman ve tiyatro oyunu da yazmıştı. Sürrealist Manifesto’nun yazarı André Breton’la 1947 yılında Paris’te tanışan şair ondan çok etkilenmişti. Antonio Pedro ve Alexandre O’Neill gibi Portekizli sanatçılarla Sürrealist Grubu kurdu, ancak bir süre sonra mualif sürrealist grubu kurmak için ayrıldı. 2005 yılında yaşam boyu başarı ödülü kazanan şairin önemli yapıtları arasında Görünür Vücut 1950 , Ölüm Cezası 1957 ve Titania 1994 sayılabilir.

Portekiz'in en özgün ve kışkırtıcı şairi 1926 - 1974 arasında diktatörlükle yönetilen Portekiz’e 20 yıl geç gelen (1947) sürrealizmin öncüsüydü. Aynı zamanda çok iyi bir ressam olan Cesariny için sanat ve edebiyat sadece politik sistemin değil hayatın da şeklini değiştirme gücüne sahipti. Kendisini sadece politik muhalefetinden değil aynı zamanda eşcinselliğinden dolayı da yargılayıp devamlı gözaltında tutan sistemin kendiden emin bir eleştirmeniydi. Sosyalizm soslu sanatlarını zayıf ve amaçsız bulduğu aslında iyi niyetli olan neo-realistleri de hicvetmekten çekinmedi, zira onlar da boyuneğmeye dayalı kölelik kurallarını dayatmaktan geri durmuyorlardı. 27 Kasım 2006 günü yayınlanan Diario de Noticias gazetesi, Cesariny’ye 7 sayfa ayırdı ve onun gibi tamamen özgür olma cesaretine sahip daha çok insan olsaydı dünya daha farklı bir yer olurdu diye yazdı.

Boston Globe gazetesinde Cesariny’nin ölümü üzerine çıkan yazı.

eRman AkcaY

2007-02-21T15:12:00.000+02:00

Erman Akcay

2007-02-21T12:04:00.000+02:00

Erman Akçay’s Delicious Disasters

Erman was born twenty four years ago. It was 80s and Mae West was dead. 20th century art history adore to classify all the modernists as post war babies driven by optimism (their parents at least) and had an illusion of progress. Which war? I don’t know, there were so many.
Artists who were born in 80’s clearly belong to 21st century. Allen Ginsberg already said it: America after all it is you and I who are perfect not the next world! Be in love with your life and let’s welcome them as creative and self-conscious artists of Generation Y.
Kids create in a kaleidoscopic reality, their country and their world - be it real, be it virtual – which is coming apart. He can link with his surroundings comfortably to colour it up and with same ease can contribute to an idea which can be as far as Holland. They question.
Erman is involved in a surreal Istanbul/Izmir fanzine called Düzensiz or Disordered. It stroke the attention of the latest Portuguese surreal movement and he is invited to bless the exhibition with his youth along with his gang in an exhibition in Estremoz, a posthumous homage to all time great Portuguese surrealist, none other than Mario Cesariny. Quickly reshaped and put all his act together to wave his goodbye with a selection of dadaist collages and subhuman portraits.
More than anything Erman is a street producer. Cooperative soul of the street combines with his formal art training. Constant craving for decorating the streets of anonymous ugly metropols, sole efforts to give dynamism to the city without asking anything back, street artist is a street hero.
His series of black and white hand made large collages, surprisingly against the nature of famous collages we all are used to, consists only his own original work. Minimalist details of texture breath. Repetitive points, strikes, cloudy blurry images which are cut into perfect rectangular shapes and montaged to dada perfection. Rare colour assemblages dares to camp it up. Mother and child series consist picture perfect water colours which dash a tang of surrealist incapability. His Mona Lisa series are Marilyn Manson meets Condoleeza Rice, how scary can one get? Porcelain doll like faces with flies and insects coming out from the eyes , or is it just imagination? from streets to grotesque, from dada to pointism he is the perfect collage of his own persona. a strong but sentimental representation of phantasmagoria.
His youth attacks all intellectual creativity, that young man can make dada look fresh 90 years after, streets can be enjoyable playgrounds, and the dull old world an open air exhibition, you are all invited to take a piece with you from his artistic dandy.

dijital işbirliği / collaboracion digital entre turquia y chile

2007-02-17T16:42:00.000+02:00

ba07 vive en estambul y es un artista bastante sürreal, su amigo virtual labina yelb es un chileno de santiego, aqui estan algunos ejemplos de su collaboracion digital por el internet. obras maravillosas y ejemplos preciosas de digital surrealismo

Portekiz'e

2007-02-17T16:08:00.000+02:00

http://www.alternativa2000.org/cadaver/labels/surrealistas%20turcos

http://www.alternativa2000.org/cadaver/esquisito.html

FROM DISORDER TO ORDER, LETTER WRITTEN IN THE STREET TO MÁRIO CESARINY

This letter from Turkey to Mário has been written in the Turkish streets. written on the new wind which started to blow with the expectation of survival, joie de vivre, breaking taboos, refusing to obey the authority. We all feel here that the 21st century finally arrived for us, it arrived with a new wind , a wind which sweeps our streets. It all started with the surreal fanzin Disordered, and the beginning of the street is in Izmir and Rafet Arslan is there at the very beginning with Ali Kartal, playing with words; we have girls in the street winking with their handful of letters to create new rainbows, Gözde Genç and Ayşe Özkan, their rainbows reaching to Istanbul, to the boys Bora Akıncıtürk, Erman Akçay, Çağrı Küçüksayraç, Tunç Dindaş, they are painting and drawing; never ending creation to feel that they are alive, the street cherishes and threatens them. and I, Cemal Akyüz, in Ankara, alone for years, bringing the letter together. we are generation x, generation y, acied zone kids, milupa generation, prozac nation, the books had to sell in our expense, so they labelled us, art had to enrich auction houses and the collectors, so they ignored us, we don’t accept that we are the lost generation, when our parents were born this country was also called Elsinore , some still happily live in Elsinore, therefore they can think that we are indeed lost, man we just started to find ourselves, no matter how Disordered, we are turning into a strong wind, 21st century Turkish surrealists , with profound love, blowing to the shores of a country called Mário Cesariny.

DA DESORDEM À HARMONIA,

Esta carta da Turquia dirigida a Mário Cesariny escrita algures numa das ruas da Turquia. Escrita nos novos ventos que começaram a explodir com a vontade de sobreviver, a "joi de vivre", a quebra de tabus, a recusa em obedecer à autoridade. Sentimos que o novo século finalmente chegou às nossas mãos, chegou-nos com os novos ventos, ventos que sopraram ao longo das nossas ruas turcas. Em nós foi assim que tudo começou: primeiro um fanzine a que chamámos "Disordered". Tudo partiu de Izmir e Rafet Arslan. Iniciámos com Ali Kartal, ele que brinca e joga com as palavras; temos raparigas na rua piscando os olhos com as suas mãos cheias de letras e que desejam criar novos arco-íris: Gözde Genç e Ayşe Özkan, os arco-íris que atingem Istambul, e da cidade se lançam sobre os jovens Bora Akıncıtürk, Erman Akçay, Çağrı Küçüksayraç, Tunç Dindaş, que pintam e desenham desordenadamente; nunca deixando de produzir as suas criações para sentir que estão vivos, a rua acariciando-os e simultaneamente ameaçando-os. E eu, Cemal Akyüz, residente em Ankara, transporto na mão esta nossa carta colectiva. Somos a Geração X, a Geração Y, rapazes da zona ácida, da geração Milupa, da geração Prozac, custeamos os nossos próprios livros, COLOCAM-NOS etiquetas - a arte é para enriquecer os leiloeiros e colecionadores, IGNORAM-NOS. Mas não aceitamos que nos classifiquem de geração perdida, quando os nossos pais nasceram, este país chamava-se Elsinore, alguns vivem ainda felizes em Elsinore, por conseguinte acham que nos perdemos. Oh meu começámos agora a descobrir-nosa saber o que somos e quem somosainda que caóticamentevirámo-nos para dentro do Vento mais forte. Surrealistas Turcos no Século XXI com profundo Amordemolindo as margens de um país chamado Mário Cesariny.

Bora Akıncıtürk

2007-02-17T16:03:00.000+02:00

http://fantastikspastik.deviantart.com/gallery/

CCIINNSS

2007-02-17T15:58:00.000+02:00

http://cciinnss.deviantart.com/gallery/

PORTEKIZ

2007-01-09T10:48:00.000+02:00

Hotel Botanico

Rua da Mae d'agua ( Rua de Alegria)

tel: 213 420 392

fax: 213 420 125

hotelbotanico@netcabo.pt

www.hotelbotanico.net

Lisbon Graffiti

2007-01-09T09:46:00.000+02:00

Lizbon Gülbenkyan Müzesi

2007-01-09T09:44:00.000+02:00

MUSEU CALOUSTE GULBENKIAN
Este museu representa a colecção privada deCalouste Gulbenkian, uma das mais belascolecções tanto pela sua homogeneidade comopela diversidade, raridade e qualidade daspeças. Arte egípcia; numismática grega eromana; porcelana chinesa; tapetes, cerâmicase vidros islâmicos; pintura europeia da idademédia ao príncipio do século e artesdecorativas. Vale a pena.

GÜLBENKYAN MÜZESI
Üsküdarlı Ermeni bir ailenin petrol ticaretiyle zengin olan oğlu Calouste Sarkis Gülbenkyan 10 yıl kadar yaşadığı Lizbon’da 1955 yılında ölünce mirasıyla 1956 yılında Gülbenkyan Vakfı kurulmuş ve şehrín en önemli müzesi adına inşa edilmiş. Manet başta olmak üzere izlenimci Fransız ressamlarla ve Kuzey Rönesansı’nın en önemli isimleri olan Hollandalı ressamların resimlerine yer veren ve 3 binadan oluşan müzenin en büyük özelliği mimarisi ve bahçesi. Portekizli modern sanatçıların eserlerinin sergilendiği binaya giderken 800 kişilik bir Amfitiyatro ve João Cutileiro’ nun en güzel heykellerinden birisi olan savaşçı görülebilir. Bir binada klasik eserler, bir binada modern eserler sergilenen müzede, bir binada da güncel sergiler açılıyor, daimi binalar için giriş 5 euro. Vakfın kitapları ucuz ve güzel, ücretsiz katalogları ise şaheser. Kafe'sinde oturup kahve içmek hatta yemek yemek için de bir servet harcamanız gerekmiyor.

LIZBON

2007-01-09T09:26:00.000+02:00

ARBOL DE NAVIDAD GIGANTE : Lisboa vuelve a ser la ciudad con el arbol de Navidad mas grande de Europea. Erguido en una de las plazas mas noble de la ciudad, la Praça do Comércio, este arbol de navidad gigante illuminaré todala ciudad, enviéndola en un calido ambiente de luz y color. Este ano, dedicado al tema de lasa campanas, el arbol de Navidad tendra tres metros mas que en 2005, llegando a los 75 metres.La belleza de esta magnifica estructura se podra admirar hasta el 7 de enero de 2007, dia en que celebra la Navidad Ortodoxa.

PAVILHAO DO CONHECIMENTO , CIENCIA VIVA

www.pavconhecimento.pt

EXPOSIÇAO

UMA QUESTAO DE SEXO(S) : Os homens e as mulheres serao tao diferentes como pensamos?

Até que ponto os genes e a cultura criam aptidoes disintas nos dois sexos?

O gosto artistico, a facilidade de entender o discurso escrito ou a aptidao para a matematica sao algumas das area que se considera serem especificas de cada um dos géneros.

Ponha estas ideia a prova nesta exposiçao.

lisboa escultor

2007-01-09T09:23:00.000+02:00

JOAO CUTILEIRO: La Sala de las Columnas, en el Castillo de San Jorge, recibe la muestra 'Pedras na Praça : arte publica de Joao Cutileiro'. La exposicion muestra algunas de las obras realizadas a lo largo de las ultimos décadas por Joao Cutileiro para el espacio publico, a traves de dos perspectivas - la maqueta y fotografias de garndes dimensiones de las esculturas finales. Es una forma didactica de realizar un recorrido por la creatividad del artista y la produccion de la obra de arte : de la idea a la maqueta y de la obra al local.

CASTELO DE SÃO JORGE

Saint George’s Castle

Built by the Visigoths in the 5th century and enlarged by the Moors in the 9th century, the Castle demonstrates the early history of the city, while offering to its visitors a spectacular panoramic view of Lisbon and Tagus River. The Castle also hosts a multimedia exhibition of Lisbon’s history.
The visitors shouldn’t miss out the Ogival House, from where the 17th-century door that made the connection to the jails once located in the Castle can be seen.

Vizigotlar tarafından 5. yüzyılda inşa edilen Aziz George Kalesi 9. yüzyılda Araplar tarafından büyütülmüş. Lizbon’un panoramik manzarasını ve Tagus nehrini 360 derecelik açıyla gören kale pek küçük ama önemli sergiye ev sahipliği yapıyor. Merkezden tramvayla gidilen kaleye giriş ücreti 6 euro.